Interview Margreeth van der Meer

Moeder van surfer Jeroen

"Het Surf Project is een warm bad”

Sommige van onze deelnemers doen één seizoen mee. Anderen komen ieder jaar terug. De altijd vrolijke Jeroen hoort bij die laatste groep: hij surft al tien (!) jaar bij het Surf Project. Moeder Margreeth: “Bij het Surf Project wordt Jeroen geaccepteerd om wie hij is, het is een warm bad.”

Verwelkomende sfeer

Jeroen was zestien toen hij voor het eerst kwam surfen bij het Surf Project. “Jeroen heeft het syndroom van Down en een hartafwijking,” vertelt Margreeth. “Pas na zijn derde operatie had hij genoeg energie en zuurstof om te sporten. Eerst zat hij op voetbal, in een G-team. Hij heeft een geweldig schot, vind ik als moeder, maar kreeg nooit de bal: het ging te snel voor hem. Het is lastig om iets te vinden waar goed voor je kind wordt gezorgd én wat past bij zijn niveau. De eerste keer bij het Surf Project had ik werkelijk haviksogen. Dit was echter niet nodig; ik zag dat hij goed werd begeleid, het veilig was en ik durfde hem dan ook los te laten. Het is zo’n verwelkomende sfeer, naar mij als ouder én naar hem. Dat vind ik echt een mooi kadootje.”

Op de plank, na tien jaar

De kracht van surfen zit in de zee, zegt Margreeth. Jeroen vond het altijd al heerlijk om de golven en de wind te voelen, dat geeft hem veel energie. “De zee bruist, maar Jeroen ook. Bij de surflessen heeft hij plezier en maakt hij stapjes in zijn ontwikkeling, en die worden gezien. En na tien jaar stáát hij voor het eerst op de surfplank. Dat geeft hem echt een boost.” Mensen zijn vaak verrast als ze horen dat Jeroen surft. Dan pakt hij zijn fotoboek erbij, maakt het surfersgebaar en doet voor hoe het surfen gaat. “De foto’s helpen hem om te laten zien wat hij doet. Je ziet hem op zo’n moment fysiek veranderen: borst naar voren, hij gaat rechterop staan.”

Meedoen, delen, welkom zijn

Jeroen heeft bij het Surf Project niet alleen elk jaar iets geleerd op de surfplank, maar ook leren meedoen in een groep. “Het sociale aspect, en dat je soms moet delen. Je kunt niet elke les de instructeur helpen bij de pico’s, dat doe je om de beurt. Dat lukt hem, omdat er snel genoeg ook weer aandacht voor hem is. En hij ervaart heel sterk welkom te zijn. 

Geen aannames, wel duidelijkheid

“Als ouder heb je voortdurend te maken met aannames en goedbedoelde adviezen. Bij het Surf Project heb ik nooit het gevoel gehad dat ik Jeroen moest verdedigen,” zegt Margreeth. “De vrijwilligers verdiepen zich in Jeroen en in wat hij nodig heeft. Zoals duidelijkheid: ja of nee, geen grijstinten. Qua niveau is hij een peuter, maar dat is nooit een probleem geweest. De instructeur doet het fysiek voor en Jeroen kan prima spiegelen en nadoen - fysiek is hij heel vaardig. De eerste jaren had hij twee begeleiders in het water, dat is nu niet meer nodig.”

Erbij horen

Inmiddels kent en herkent Jeroen veel vrijwilligers. Dat vindt hij heerlijk, vooral als hij Robin ziet: dan springt hij letterlijk tegen hem op. Die bekende gezichten zorgen voor continuïteit. “Het is ook leuk dat er veel mannelijke vrijwilligers zijn, dat geeft een andere dynamiek en past goed bij Jeroen. Hij voelt echt dat hij onderdeel is van het Surf Project, hij hoort erbij. Het jaarlijkse kadootje, de kerstkaart en de mooie foto’s bevestigen dat. Dat is absoluut niet vanzelfsprekend voor een jongere met een beperking.”