Interview with Tijs Bezeij from Surftherapy

“We see amazing things happen during surfing”

Text: Eva Meylink

Read the interview in Dutch

His entire life rehabilitation specialist and surfer Tijs Bezeij has been fascinated by the sea. So for good reason he is very satisfied with his place of work in Heliomare, in the dunes of Wijk aan Zee.

This is the place where Tijs came up with his plan to start his new physical therapy and his foundation Surftherapy. This is already the fourth season Tijs is guiding unilaterally paralyzed patients in there rehabilitation process.

How? By surfing.

‘Surfing with rehabilitating patients originated when I was walking here with my surf board and ran into a patient of whom I thought: he is at a loose end. He was stuck in his rehabilitation process, learning how to walk failed.

So I said: “Why don’t we go surfing?” That’s how it began. And the remarkable thing was: it had an immediate effect on him. He even stood upright on his board. I took his picture instantly.’ Tijs laughs. ‘And even then people did not believe it. They probably thought I had been photo shopping it.”


Together with Tijs, three participants of surf therapy have pulled up a chair: Paulien (31), Richard (52) and Dirk (69). Every Friday afternoon, when the weather is good, they are in the water.

Richard: ‘In 2017 I ended up at Heliomare. I was in day treatment and ran into Tijs who asked me if surfing would be up my alley. I immediately thought that was a nice idea. Surfing actually was my first encounter with sports again and I noticed it made me very happy. Being in the sea, picking up speed through a wave, learning how to steer. You work on your balance, you become more daring and at a certain point you are even confident enough to stand up on the board.’

Pauline: ‘When Tijs asked me I immediately thought: let’s do it, even though I could not picture it. The first time I was a little insecure. It’s cold, exciting and you are so focused on getting on that board.’

Tijs: ‘You sit on the board, you’re not lying down, so in fact you are much more unstable than a ‘regular’ wave surfer. And still, they tend to quickly switch to automatic behaviour. By changing your focal point, you focus on the horizon. Because of that you start to move in a completely different manner, more goal-oriented. The moment a good wave approaches we give them a little push.’ Tijs laughs. You can’t paddle with one hand for that matter. At the beginning everyone leans on their ‘right’ side for 80%, after that it becomes more natural.’

Dirk: ‘I had a catamaran from the age of sixteen. Therefore I can read the waves quite well so my introduction to surfing was successful. Only sitting down did not work, it made me get spasms in my legs, but I found out that if I went down on my knees, it worked much better. That gave me confidence. Amazingly enough it went well from the start: a wave approaches and they give you a push. I quickly realized that by leaning to the right, I could also steer.’ Laughing: ‘Right until the moment I found myself parallel with the waves.’

‘Waves are unpredictable: you have to react fast and because of that you react automatically.’


In order to give a scientific basis of the positive effects of surfing on the rehabilitation process, Tijs started to work out a theory. ‘We still have to do field tests, but we can see that our participants in the water show automatic behaviour. If you are learning to walk again, you are literally thinking; where do I place my leg so that I don’t fall? By thinking your actions become slow and usually awkward.

Think about the conveyer belt at the airport where at the end a voice announces: Mind your step.” When you hear that message, you tend to act awkwardly.

At sea during surfing you learn to let go.

Waves are unpredictable, you have to act fast and because of that you react in a reflex. You make an appeal to the fast part of your brain and override the damaged area.’ Tijs gives an example. ‘There was a lady who’s left arm wasn’t functioning. During surfing she fell in the water and nearly got hit by her board because the next wave was approaching.

When she came out of the water she said: ‘That just went well, I was lucky to be able to react with my good arm.” But when we looked at the footage we saw that she stopped the board with her bad arm.”

Tijs laughs. “She couldn’t believe it and was convinced that the camera footage was the mirror image. We see amazing things happen during surfing. The participants really make progress.’


We also see that progress reflected in the everyday life of participants. Richard: ‘I found surfing the first time a very good preparation for the holiday that was planned right after it. It gave me confidence to go into the sea.’

Paulien: ‘Through surfing I have more balance and more self-confidence. If, after a surf lesson, you find that you caught good waves, it makes you think: I can do this.’

Dirk: ‘I’m very impatient and maybe I can’t see the effects right away. But therapists tell me that I have more balance and that I am more able to keep my balance.’

Richard: ‘It also helped me in learning to walk again without a cane. Precisely because we get that push when we are on that board and also because we experience some spectacular wipe-outs, it became easier to train how to fall at the therapy centre. I gained more self-confidence. Because that was my problem at a certain point: That I was afraid to put my cane away.’

Tijs: ‘With Richard I saw his self-confidence grow. At the beginning everyone thought he was acting unsafe. But my perception changed completely when I went into the water with him. He is not acting unsafe at all.’

Laughing loudly: ‘He is just not communicating what he is going to do. Richard is good at doing unexpected things. Last summer he fell off his board and I said: “What are you doing?” To which he answered: “I’m going to swim to my wife.” Or once when he went under water, head and all: “Okay great, this way I can check whether I can go under water with a snorkel.”

Surfing with Richard has given me so much information. Precisely because he is not actually being dangerous in his movements, but he thinks it through, always.’

‘The fun I have during surfing really affects our family life’


Just like with The Surf Project, with whom Surftherapy is in close contact with, Tijs wants his therapy to be available for everyone. Preferably all year round.

For that purpose he first wants to prove the effect of his therapy using a pilot study. Tijs: We only notice that we can’t use the North Sea all year round. All our participants suffer from muscle spasms, tensions and convulsions. The cold is not a good influence on that. So we can gain even more profit.

Therefore the idea arose: find a piece of Netherlands where the water temperature is higher. It turned out to be Bonaire.

We now have gathered a group of nine participants, with whom I want to go to the island for ten days. It is a very mixed group. I also want to prove that it does not matter when you start with surf therapy. Even when three years have passed since your stroke, you can still gain so much from it. To prove this research is needed.

For that reason we would very much like to join the International Surf Therapy Organization (ISTO).

With the other organizations that are part of the worldwide network we can share experience, knowledge and possible locations. In doing so surftherapy gets a greater evidential value. That way more and more participants can profit from the great sport of surfing.


Why does surfing make us so happy?

Tijs explains. ‘In fact during surfing the same brain area is addressed as the one that plays a role in addictions. That creates the feeling that you want to go again, and again. The environment also plays a role. Between the waves you feel powerful and insignificant at the same time.’

But also the supporters on the beach, family and friends, are part of that euphoric feeling.

Paulien: ‘I remember I caught my first high wave and I stayed on my board. I just succeeded.’

Dirk: ‘My partner is used to me loosing myself in everything I do, so she is not surprised. But she can really see that my self-confidence has grown.’

Richard: ‘There is a video circulating the net in which I can be seen being launched from my board. The fun I have during surfing really affects my family life.’

Tijs: ‘I thought it was so nice that time when your wife was watching on the shore and she became more and more enthusiastic. She was shouting harder and harder. Well yeah, watching physiotherapy in a gym is not that exciting. This, however, is.’

Surftherapy video

Have a look at for this interview in Dutch.

Interview met Tijs Bezeij van Stichting Surftherapie

‘We zien wonderlijke dingen gebeuren tijdens het surfen’

Tekst: Eva Meylink

Read the interview in English

Al zijn hele leven is revalidatiearts en surfer Tijs Bezeij geboeid door de zee. Niet voor niets is hij daarom erg content met zijn standplaats Heliomare, in de duinen van Wijk aan Zee.

Dat is ook de plek waar Tijs het plan opvatte om te starten met zijn nieuwe oefentherapie en Stichting Surftherapie. Voor het inmiddels vierde seizoen begeleidt Tijs patiënten, die eenzijdig verlamd zijn, in hun revalidatieproces .

Hoe? Door te surfen.

‘Het surfen met revalidanten is ontstaan toen ik hier op een vrije dag met mijn board liep en een patiënt tegenkwam, van wie ik dacht: die loopt met zijn ziel onder zijn arm. Hij liep vast in het revalideren, het leren lopen ging niet.

Dus daarom zei ik: “Zullen we anders even gaan surfen?” Zo is het begonnen. En het bijzondere was: dat had direct invloed op hem. Hij stond zelfs op zijn board. Ik heb er meteen een foto van gemaakt.’ Tijs lacht. ‘En zelfs toen geloofden mensen het niet. Die dachten vast dat ik aan het Photoshoppen was geslagen.’


Naast Tijs zijn ook de drie deelnemers aan de surftherapie aangeschoven: Paulien (31), Richard (52) en Dirk (69). Elke vrijdagmiddag liggen zij met goed weer in het water.

Richard: ‘In 2017 ben ik bij Heliomare terecht gekomen. Ik zat hier in de dagbehandeling en kwam Tijs tegen, die mij vroeg of surfen wat voor mij zou zijn. Dat vond ik meteen een leuk idee. Surfen was eigenlijk weer de eerste aanraking met sport en ik merkte dat ik er heel blij van werd. Het in zee zijn, snelheid krijgen door een golf, leren sturen. Je werkt aan je balans, je krijgt meer durf en hebt op gegeven moment zelfs het vertrouwen dat je kunt gaan staan.’

Paulien: ‘Toen Tijs mij vroeg, dacht ik meteen: gaan we doen, al had ik er verder geen voorstelling bij. De eerste keer was ik toch wat onzeker. Het is koud, spannend en je bent zo bezig met op het surfboard zien te komen.’

Tijs: ‘Je zit op het board, je ligt niet, dus eigenlijk ben je een stuk instabieler dan een “gewone” golfsurfer. En toch gaan ze al snel op automatisme handelen. Door de focus verder te leggen, je te richten op horizon. Daardoor ga je heel anders bewegen, doelgerichter. Op het moment dat er een goede golf komt, geven wij een zetje.’ Tijs lacht. ‘Peddelen met een hand ga je namelijk nooit redden. In het begin leunt iedereen voor tachtig procent op zijn “goede” kant, daarna gaat het automatisch.’

Dirk: ‘Ik had vanaf mijn zestiende een catamaran. Daardoor kan ik de golven vrij goed lezen en verliep de kennismaking met het surfen voorspoedig. Zitten lukte alleen niet, dan kreeg ik spasmen in mijn benen, maar ik merkte dat als ik op mijn knieën ging zitten, het een stuk beter ging. Dat gaf vertrouwen. Wonderwel ging het meteen heel lekker: er komt een golf aan en ze geven je een duw. Ik had al snel door dat als ik naar rechts hing, ik ook kon sturen.’ Lachend: ‘Totdat ik dwars op de golven lag.’

‘Golven zijn onvoorspelbaar: je moet snel reageren en daardoor ga je reflexmatig handelen’


Om ook een wetenschappelijke onderbouwing te kunnen geven van de positieve effecten die het surfen heeft op het revalidatieproces, is Tijs begonnen met het opstellen van een theorie. ‘Die moeten we nog toetsen, maar we zien nu dat onze deelnemers in het water reageren vanuit automatisme. Als je opnieuw leert lopen, ben je heel erg bezig met nadenken: waar plaats ik mijn been zodat ik niet omval? Door te denken, word je eigenlijk traag en vaak ook onhandig.

Denk maar aan de loopband op Schiphol, waar bij het afstappen wordt omgeroepen: “Mind your step”. Als je dat hoort, ga je vaak juist klunzig handelen.

Op zee, tijdens het surfen, leer je loslaten.

Golven zijn onvoorspelbaar, je moet snel reageren en daarmee ga je reflexmatig handelen. Je doet aanspraak op het snelle deel van je hersenen en omzeilt daarbij het beschadigde gebied.’ Tijs geeft een voorbeeld. ‘Er was een vrouw bij wie de linkerarm het niet goed deed. Die viel tijdens het surfen in het water en kreeg bijna het board tegen zich aan door de volgende golf.

Toen ze het water uitkwam, zei ze: “Nou, dat ging maar net goed, gelukkig kon ik reageren met mijn goede arm.” Maar toen we het filmpje terugkeken, zagen we dat ze met haar slechte arm het board had tegengehouden.’

Tijs lacht. ‘Ze kon het maar niet geloven en was ervan overtuigd dat het eraan lag dat de camerabeelden in spiegelbeeld waren. We zien dus wonderlijk dingen gebeuren tijdens het surfen. De deelnemers boeken echt vooruitgang.’


Die progressie is ook terug te zien in het dagelijkse leven van de deelnemers. Richard: ‘Ik vond het surfen de eerste keer een enorm goede voorbereiding op de vakantie die daarop volgde. Daardoor had ik vertrouwen gekregen, durfde ik de zee in.’

Paulien: ‘Door het surfen krijg ik meer balans en meer zelfvertrouwen. Als je na een surfles constateert dat je mooie golven hebt gepakt, dan denk je toch: ik kan dit.’

Dirk: ‘Ik ben heel ongeduldig en zie de effecten misschien niet direct. Maar van therapeuten hoor ik terug dat ik meer balans heb, beter mijn evenwicht kan houden.’

Richard: ‘Het heeft mij ook geholpen met het lopen zonder stok. Juist door een zet te krijgen op die plank en daar dan ook een paar keer spectaculair vanaf te vallen, werd het makkelijker om de valtraining in de zaal te doen. Ik had meer zelfvertrouwen gekregen. Dat was op gegeven moment een beetje het probleem bij mij: dat ik de angst had om mijn stok weg te zetten.’

Tijs: ‘Bij Richard zag ik het zelfvertrouwen groeien. In het begin vond iedereen hem altijd onveilig. Maar ik kreeg daar een heel ander beeld van toen ik met hem het water in ging. Hij is helemaal niet onveilig.’

Hard lachend: ‘Hij zegt alleen niet altijd wat hij gaat doen. Richard is goed in onverwachte dingen. Van de zomer viel hij van zijn plank en toen zei ik: “Wat ben je aan doen?” Daarop antwoordde hij: “Ik zwem even naar mijn vrouw toe.” Of dan gaat hij in een keer met zijn hoofd onder water. “Ja, dan kan ik ook even kijken of ik met een snorkel onder water kan.”

Het surfen met Richard heeft mij zoveel informatie opgeleverd. Juist dat hij niet gevaarlijk is in zijn bewegingen, maar dat hij overal over nadenkt.’

‘De lol die je hebt tijdens het surfen, heeft invloed op mijn gezinsleven’


Net als bij het Surf Project, waar Surftherapie veel contact mee heeft, wil Tijs dat zijn therapie voor iedereen beschikbaar wordt. Het liefst het hele jaar door.

Daarvoor wil hij eerst het effect van de therapie aantonen aan de hand van een pilot. Tijs: ‘We merken alleen dat we met de Noordzee niet het hele jaar rond kunnen. Onze deelnemers hebben allemaal last van spierspasmen, spanningen en krampen. Daarop heeft kou geen goede invloed. Dus er is meer winst te behalen.

Daarom ontstond het idee: zoek een stuk Nederland uit waar de watertemperatuur hoger is. Dat werd Bonaire.

We hebben nu een groep van negen deelnemers bij elkaar, met wie ik tien dagen naar het eiland wil. Dat is een hele diverse groep. Ik wil ook aantonen dat het niet uitmaakt wanneer je met surftherapie begint. Ook al is het drie jaar na je beroerte, je kunt er nog steeds heel veel uithalen.

Om dat aan te kunnen tonen, is onderzoek van belang. Daarom zouden wij heel graag willen aansluiten bij de International Surf Therapy Organization (ISTO).

Met de andere organisaties die deel uitmaken van dit wereldwijde netwerk, kunnen we dan ervaringen, kennis en mogelijke locaties delen. Daarmee krijgt surftherapie een grotere bewijskracht. Op die manier kunnen steeds meer deelnemers profijt hebben van de geweldige sport surfen.’


Waarom worden we toch zo blij van surfen?

Tijs legt uit. ‘Eigenlijk wordt bij surfen hetzelfde gebied in de hersenen aangesproken, dat ook bij verslavingen een rol speelt. Daardoor ontstaat dat gevoel van dat je nog een keer wil gaan. En nog een keer. Ook de omgeving speelt een rol. Tussen de golven voel je je machtig en nietig tegelijk.’

Maar ook de supporters op het strand, familie en vrienden, zijn onderdeel van dat euforische gevoel.

Paulien: ‘Ik weet nog dat ik mijn eerste hoge golf pakte en dat ik gewoon op mijn board bleef zitten. Het lukte gewoon.’

Dirk: ‘Mijn partner is gewend dat ik mij overal instort, dus die staat er niet zo van te kijken. Maar ze ziet wel dat mijn zelfvertrouwen is toegenomen.’

Richard: ‘Er circuleert een filmpje waarop te zien is dat ik van mijn board word gelanceerd. De lol die je hebt tijdens het surfen, heeft ook invloed op mijn gezinsleven.’

Tijs: ‘Ik vond het toen zo mooi dat jouw vrouw die langs de kant stond te kijken alleen maar enthousiaster werd. Ze ging steeds harder schreeuwen. Maar ja, kijken naar een stukje fysio in de zaal is niet zo spannend. Dit daarentegen wel.’

Surftherapie video

Kijk ook op voor dit interview en andere gerelateerde onderwerpen.

Interview met Hanneke van Ewijk

‘Het Surf Project voelt als een grote familie’

Door: Eva Meylink

Fotografie Rick Heijne

Het liefst zou Hanneke van Ewijk (36) als vrijwilliger alle rollen binnen de organisatie van het Surf Project vervullen, gewoon omdat ze er zoveel plezier in heeft.  Voor nu focust ze zich op de centrale organisatie van het project, waar ze zich bezighoudt met de vrijwilligerscoördinatie van alle locaties. Daarnaast doet Hanneke, van beroep neuropsychologe binnen de kinder- en jeugdpsychiatrie, onderzoek naar de invloed van surfen op de deelnemers van het Surf Project.

‘Ik had destijds in een tijdschrift iets gelezen over het Surf Project, net nadat ik terug was gekomen van een reis uit Peru, waar ik vrijwilligerswerk had gedaan.’ Aldus Hanneke. ‘Toen ik over het project las, dacht ik meteen: dat is perfect! Surfen, wat ik zelf graag doe, en werken met de doelgroep waarvoor ik zo’n groot hart heb. Bij het Surf Project kwam dat allemaal samen.  Eerst was ik begeleider in het water, daarna kreeg ik al snel een rol binnen de organisatie. Het team bestond toen overigens uit slechts drie mensen. Inmiddels zijn dat er meer, want we groeien behoorlijk.’

Bij zo’n mooi project wil je gewoon dat het goed loopt


Ook al wordt de organisatie groter, het Surf Project voelt voor Hanneke nog steeds als een grote familie. ‘Dat verklaart ook waarom zoveel vrijwilligers betrokken blijven. Het is gezellig om te vergaderen en het is fijn om elkaar op het strand te zien. Ook al zijn er vanwege onze groei verschuivingen binnen het team, we blijven communiceren en oog hebben voor waar iedereen in zijn kracht staat. Juist als je iets vrijwillig doet, is het belangrijk dat je het leuk blijft vinden.’ Lachend: ‘Soms is het veel werk. Dan zegt mijn vriend ’s avonds: moet je niet even iets anders doen? Maar ja, dat gaat automatisch. Het is zo’n mooi project en je wilt gewoon dat het goed loopt.’

Internationaal onderzoek

Hanneke presenteert tijdens het ISTO congres de cijfers van het onderzoek

Hanneke studeerde neuropsychologie, in de richting van ontwikkelingsstoornissen. Daarna was ze lange tijd als onderzoeker verbonden aan Vrije Universiteit in Amsterdam. Haar wetenschappelijke achtergrond komt van pas bij het Surf Project. ‘Suzanne nam al een korte zelfgemaakte vragenlijst af bij de deelnemers om te kijken hoe ze zich voelden na het surfen. Toen ik in de organisatie begon, hebben we dit uitgebreid naar een groter onderzoek met een officiële vragenlijst naar kwaliteit van leven die we vooraf en achteraf afnamen, zodat we meer zicht kregen op het effect van het surfen. Dat doen we nu een paar jaar, zodat we op basis van meer deelnemers een betere uitspraak kunnen doen. Onderzoek vinden we belangrijk: we horen de mooie verhalen van ouders en deelnemers, we zien de blije gezichten na het surfen, maar we willen dit ook echt wetenschappelijk kunnen aantonen. Daarom zijn we aangesloten bij een internationaal netwerk van organisaties, de International Surf Therapy Organisation (ISTO), die onderzoek als een van de speerpunten heeft. We zoeken elkaar op, werken samen en wisselen informatie uit, met als doel om surfen op de kaart te zetten als therapie of als aanvulling op therapie. Dat is ontzettend waardevol.’

Juist het feit dat deelnemers met een onbekende begeleider het water ingaan, zorgt uiteindelijk voor meer zelfvertrouwen

Positief zelfbeeld

Uit de vragenlijsten die het Surf Project afneemt, komt in ieder geval naar voren dat deelnemers na drie lessen beter in hun vel zitten. Van ouders hoort Hanneke daarnaast in evaluaties en verhalen terug dat het zelfvertrouwen van hun kinderen dankzij het surfen is toegenomen. ‘Als kritisch wetenschapper weet ik natuurlijk dat er meerdere factoren van invloed kunnen zijn op deze uitkomsten. Misschien heeft het beter wordende weer in het voorjaar invloed, wellicht speelt de naderende zomervakantie een rol. Je zou dus eigenlijk een controlegroep erbij moeten hebben, waardoor je wetenschappelijk gezien nog sterkere uitspraken kunt doen. Maar de vraag is of wij dat willen en kunnen, omdat we niet willen dat de belasting voor ouders te groot wordt. We gaan hen niet overvallen met allerlei vragenlijsten, die vullen ze al genoeg in bij de zorginstellingen waarmee ze te maken hebben. Het surfen moet voor zowel de deelnemers als de ouders een plezierige ervaring zijn. Toch zou ik wel meer willen inzetten op kwalitatief onderzoek: op interviews en gesprekken met ouders en deelnemers. Als je weet wat het surfen doet met de deelnemers, dan kun je die informatie ook weer gebruiken voor je programma.’

Alleen op de plank

Wat betreft de inhoud van het lesprogramma zorgt het Surf Project altijd voor kleine teams, waarin een veilige sfeer heerst, met een voorspelbare structuur. Hanneke: ‘Daarop zijn we heel kritisch, ook naar onze vrijwilligers toe. Die moeten er echt drie keer achter elkaar zijn, zodat de band tussen hen en de deelnemers kan groeien. Als die veilige basis er is, dan kunnen kinderen zich gaan openstellen voor de leerervaring. Juist het feit dat ze met een onbekende vrijwilliger het water ingaan, iets wat ze in het begin heel spannend vinden, draagt uiteindelijk bij aan het zelfvertrouwen van de deelnemer. Zonder ouders, die aan de kant staan, hebben ze op eigen kracht een band opgebouwd met een nieuw iemand. Daarnaast hebben ze ook nog eens zelfstandig leren surfen. Je ziet in vergelijkbare programma’s vaak dat er wordt gesurft op een heel groot board: dan staan begeleider en deelnemer samen op de surfplank. Wij kiezen er bewust voor dat de deelnemer zelf surft; de begeleider coacht en geeft een duwtje. Dat is natuurlijk ook spannend, want met surfen moet je je overgeven aan de elementen. De ene keer is een golf perfect, de andere keer niet. Dat leren loslaten is met name voor kinderen met autisme een uitdaging. Maar als het lukt, dan is dat een enorme boost voor het zelfvertrouwen.’

Ik zou dit het liefst elke dag van mijn leven doen

Samen en alleen

Bij het Surf Project is elke deelnemer onderdeel van een team, maar wordt er wel onder begeleiding individueel gesurft. Hanneke: ‘Dat vind ik het mooie aan het Surf Project: kinderen doen sociale contacten op en leren van elkaar, maar tegelijkertijd kunnen ze zichzelf ontplooien. Dat horen we ook van ouders terug. De meeste aangepaste sporten zijn of teamsporten of echt individuele sporten. Bij ons hoeven kinderen zich niet te houden aan spelregels, hoeven ze niet verplicht met elkaar te spelen. Sommige deelnemers worden vrienden, spelen met elkaar op het strand, terwijl een andere deelnemer ernaast in zijn eentje een zandkasteel bouwt. Dat is allemaal prima, zolang het kind maar gelukkig wordt van wat hij doet.’

Mooie momenten en toekomst

Hanneke moet even nadenken over de vraag of er een specifiek moment is dat haar van de afgelopen jaren Surf Project is bijgebleven. Hard lachend: ‘Dat zijn er heel veel. Ik zou dit het liefste elke dag van mijn leven willen doen. Alle surfdagen zijn fijn, elke keer ga je met een blij gevoel naar huis. Telkens ervaar je bijzondere dingen, spreek je andere ouders, hoor je nieuwe verhalen. De ene keer word je geraakt door deelnemers, dan weer door vrijwilligers die zich met hart en ziel inzetten.’ En heeft ze een toekomstdroom voor het Surf Project? ‘Uiteindelijk is de droom van ons allen om zoveel mogelijk kinderen de kans te bieden om te kunnen surfen. Ook de kinderen die nu achttien jaar zijn geworden, voor wie het project dan eigenlijk ophoudt. We willen ook hun de kans geven om te blijven surfen, ofwel bij ons ofwel bij reguliere surfscholen. Surfen is vaak zo’n onderdeel geworden van hun leven, van hun identiteit. Dat moeten ze kunnen behouden. En tot slot hebben we de ambitie om te blijven groeien, maar tegelijkertijd willen we het kleinschalige en persoonlijke karakter behouden. We blijven een grote familie.’

Protest steunt het Surf Project

Surfing towards a better life

Hoe maakt Protest het verschil? Protest herinnert iedereen er continu aan dat surfen draait om plezier en op die manier kun je alle obstakels tussen jou en je surfplank overwinnen. Toen Protest hoorde van het Surf Project, wisten ze direct dat ze deze geweldige stichting wilden steunen. Surfen heeft ook een therapeutische werking en dat is nou precies de basis van het werk van deze stichting. Door het geven van surflessen aan kinderen met aandoeningen zoals ADHD of het Downsyndroom, krijgen deze kinderen zichtbaar meer zelfvertrouwen en het Surf Project zorgt ervoor dat ze een onvergetelijke ervaring in de zee beleven. Om een belangrijke bijdrage te kunnen leveren aan dit doel, is Protest twee initiatieven gestart: het lanceren van een exclusieve swimwear collectie en het veilen van een unieke custom-made off-road caravan. Van beide initiatieven gaat de opbrengst rechtstreeks naar het Surf Project.

Video gemaakt door Kaaps met beelden van Merijn Yestra.

Deze inspirerende Nederlandse stichting is in 2014 opgericht met als doel kinderen met het syndroom van Down, ADHD en autisme meer zelfvertrouwen te geven door middel van surfen. Het Surf Project is inmiddels actief op verschillende locaties langs de Nederlandse kust en elke locatie wordt gerund door een uniek team van vrijwilligers. De kinderen surfen in kleine groepen en worden individueel begeleid door gecertificeerde coaches en professionele vrijwilligers. Samen met een team van psychiaters en psychologen onderzoekt het Surf Project wat voor effect surfen op deze kinderen heeft. Ze krijgen een unieke kans om mee te doen aan een sport die normaal gesproken onbereikbaar voor ze is. Het is duidelijk zichtbaar dat surfen zorgt voor een boost aan zelfvertrouwen bij de kinderen, wat cruciaal is in hun dagelijks leven.

Surf Project Capsule Collectie

Om een bijdrage te leveren aan het werk dat het Surf Project uitvoert, heeft het designteam van Protest speciaal voor het Surf Project een kleurrijke collectie ontworpen die een perfecte mix laat zien tussen functie en fun. De collectie bestaat uit vier stijlen voor dames, heren en kids: Prunelle & Trendy JR bikini’s en Limey & Brendon JR beachshorts. De bikini’s zijn geïnspireerd door het printmix thema en de kleurrijke beachshorts maken deel uit van het ‘gradient neon’ thema, met knallende neonkleuren en prints. Door de pasvorm is de collectie uitermate geschikt om te dragen tijdens het surfen en je laat tegelijkertijd een droom uitkomen van een kind. De collectie is vanaf heden verkrijgbaar in diverse winkels en in de online webshop van Protest.

Caravan veiling

Naast de speciaal ontwikkelde collectie, wordt deze zomer in augustus een te gekke custommade off-road caravan van Protest geveild die in 2018 gebouwd is voor de échte avonturiers. Met deze caravan op je oprit zijn er weinig plaatsen op deze wereldbol waar je niet heen zou kunnen gaan. Deze ruige vierwieler heeft namelijk banden die geschikt zijn voor alle terreinen, of je nou langs de kust rijdt of een hobbelig bospad. Uiteraard is de caravan van alle gemakken voorzien met een ingebouwde keuken, een tweepersoonsbed, een speciale constructie op het dak voor je surfplank en alle materialen, gebruikt voor de styling zoals beddengoed en kussenslopen, komen uit de nieuwe zomercollectie. Next level kamperen dus! Vanaf 1 mei 2019 start de veiling en wordt er meer informatie gedeeld over deze unieke, compacte off-road caravan, die wordt verkocht aan de hoogste bieder. Kijk hier voor meer informatie over de off-road caravan én de veiling.

Protest wil met de opbrengsten van deze twee initiatieven een bijdrage leveren aan het geweldige werk van het Surf Project om zo kinderen met het syndroom van Down, ADHD en autisme een geweldige ervaring te geven en de kans om te werken aan hun zelfvertrouwen. ‘Together we get there’. Klik hier voor meer informatie over het Surf Project.

‘’We zijn er trots op dat Protest als partner het Surf Project ondersteund. Door de surflessen kunnen we veel kinderen een boost geven aan hun zelfvertrouwen.’’ – Suzanne van den Broek, oprichter Surf Project.

Over Protest

Bij Protest dromen ze GROOT en dat moet ook wel. Protest is nu eenmaal een surf-, ski- en snowboardkledingmerk dat haar oorsprong kent in één van de vlakste plekken op aarde: Nederland. Het doel van Protest is om zoveel mogelijk mensen te helpen om hun doelen te bereiken. Welke doelen zijn dat? Dat bepaal jij zelf! Of dat nu op een golf is of in de bergen. Protest wil mensen (dames, heren én kinderen) inspireren en helpen om het maximale uit hun leven te halen door modieuze en tegelijkertijd functionele kleding te ontwerpen, voor een betaalbare prijs.

Geluk in de Golven – Interview met de Duinstreek

CAMPERDUIN Op zoek naar een wc kwam Jantien in het voormalig surfclubhuis bij de lagune in Camperduin. Als ze weer naar buiten loopt, vraagt ze aan een van de instructeurs of zij niet een sport weet voor haar achtjarige zoon Quinten. Quinten lijdt aan autisme en Gilles de la Tourette. Jantien heeft allerlei sporten met hem geprobeerd, maar niks lukte. “Laat hem aan het Surf Project meedoen”, stelt instructeur Merel dan voor. Dat is een project voor kinderen met Down, autisme en/of ADHD.

Lees het hele artikel hier.

Fotografie: Niels Schenk

Surf Project genomineerd voor Nederlandse Loterij in Beweging Prijs

En de genomineerden zijn…

Het Surf Project is genomineerd voor de Nederlandse Loterij in Beweging Prijs.


Nederlandse Loterij “Om onze missie extra kracht bij te zetten reiken we jaarlijks een prijs uit aan een persoon of organisatie met een sportief initiatief dat Nederland(ers) in beweging brengt: de Nederlandse Loterij in Beweging Prijs. Deze prijs bestaat uit een cheque van maar liefst €50.000,- als aanmoediging en de missie te ondersteunen. Daarnaast ontvangt de winnaar een prachtige, bronzen sculptuur.”

De aanmeldingen zijn op diverse criteria beoordeeld: hoe breng je Nederland(ers) meer in beweging, wat is de impact en uitvoerbaarheid, creativiteit, moed en originaliteit. Uiteindelijk selecteerde de jury vier finalisten:

  • JUMP werkt aan een beenprothese waarbij gebruikers meerdere voeten krijgen die ze zelf kunnen verwisselen.
  • Smartpool van Koninklijke Nederlandse Biljart Bond wil kinderen kennis te laten maken met poolbiljart en gelijktijdig de bètavakken populairder maken.
  • ZekerBewegen van Judobond Nederland zet zich in voor het verbeteren van de bewegingsvrijheid van senioren.
  • Surf Project laat kinderen van 8 tot 18 jaar met het syndroom van Down, autisme en ADHD onder professionele begeleiding kennismaken met golfsurfen.

Hier zie je een compilatie van alle finalisten.  Op 9 mei maakt de jury bekend wie er met deze prijs naar huis gaat.


Nominatie in Beeld

Coach2Pro Podcast: Suzanne van den Broek

HAERLEMS BODEM: “In de Coach2Pro podcast ontrafelt Maarten Fijnaut de geheimen van succes. Hij gaat in gesprek met professionals die al de nodige ervaring in het leven hebben. Hij haalt de belangrijkste lessen eruit die zij hebben geleerd en deelt deze vervolgens met jou. Wat zijn de geheimen van hun succes en wat wordt hun volgende stap? Deze keer ontvangt hij de eerste vrouwelijke ‘Chief of Life’: Suzanne van de Broek.”

Luister naar de podcast, leer van de lessen van deze ‘Chief of Life’ en ontdek hoe je ook in jouw leven meer plezier, succes en geluk kunt ervaren.

Chief of Life Suzanne van den Broek

Suzanne is een goedlachse, creatieve en bevlogen golfsurfer die behoort tot ‘The New Rich’. Ze combineert haar sport, gezond idealisme en haar ondernemergeest terwijl ze ook de psycholoog in haarzelf een plek geeft. Suzanne is oprichtster van Surf Project, een stichting met 165 vrijwilligers. Samen met hen maakt zij het verschil in het leven van kinderen met Down, autisme en ADHD. Ze werkt hard aan haar idealen met een grote lach op het gezicht, is intens gelukkig en steenrijk. Niet in de zin van veel geld, een grote villa en een dikke auto, maar met het geluk om elke dag te doen waar zij een enorme passie voor heeft: Al surfend anderen blij maken.


Salt Magazine: Interview met oprichter Suzanne van den Broek

Suzanne van den Broek “Salt Magazine released their annual SALT70. A list of people they call ‘The New Rich’. People they call enormously rich, without a lot of money, a big house or an expensive car. People they call rich because they do what they like to do. Rich because they prefer adventure, creativity, freedom and purposeful living. Grateful and proud to be on the list this year. Thank you Matthijs Meeuwsen ( And thank you Roel Syperda for this great picture.” hashtagsaltmagazine hashtagoutdoor hashtagsalt70 hashtagnewrich

Interview met Meander en zijn moeder Famke

‘Een surfer uit Brabant’

Door: Eva Meylink

Fotografie Rick Heijne

Fotografie Rick Heijne

Toen Meander drie jaar geleden na zijn eerste surfles bij het Surf Project in Ouddorp zijn board opruimde, zei hij tegen zijn moeder Famke: ‘Nu heb ik dus een probleem. Ik ben verslaafd.’ Famke begreep het niet helemaal. ‘Waar gaat dit over, Meander?’ ‘Nou’, zei die vervolgens: ‘Ik ben verslaafd, aan surfen. En ik woon in Brabant!’ 

Hij werd zelfs een beetje boos op zijn moeder, na die betreffende surfles. ‘Waarom heb je dit niet eerder gezegd? Dit is het gewoon!’ Famke lacht. ‘Meander is altijd buiten, maakt niet uit wat voor weer het is. We hadden weleens gekeken naar een sport, maar dan zei hij daarna: “In zo’n zaal, in zo’n team, het draait allemaal om winnen: ik vind het niks.” Daarom waren die sporten van korte duur. Toen kwam het Surf Project voorbij, via een mailtje van de Stichting Down Syndroom. Ik dacht meteen: dat is interessant. Ik heb hem opgegeven en heb met opzet niets gezegd. Eerst maar proberen of het lukte. Daarop kwam al vrij snel een heel zorgvuldig mailtje terug, met het antwoord dat Meander mee mocht doen. Toen moest ik het natuurlijk tegen hem zeggen. “Het Surf Project, wat is dat?”, zei hij. “Nou”, antwoordde ik, “het is in ieder geval in zee.” “Dat is ok”, zei Meander. “Daar kom ik graag, dus dat doen we.”

Kippenvleugels en apenstand

Fotografie Rick Heijne

Fotografie Rick Heijne

Hoe voelde het voor Meander, zo’n eerste keer op een surfplank? ‘Ik werd heel rustig van binnen’, zegt hij. ‘Het is fijn, die stilte, de zee, de duinen.’ Meander houdt van de natuur. Niet voor niks wil hij later boswachter worden. Daarvoor zit hij op een speciale school. Vaak krijgen ze les in de kas of werken ze in de moestuin. Hij loopt ook stage, in een natuurgebied. Hele bomen moet hij daar snoeien en zagen. Je moet dan goed met elkaar overleggen waar de boom valt. ‘Van onderen!’, roept Meander dan.

Wie in zijn klerenkast kijkt, ziet zijn twee passies weerspiegeld in de kleuren. Groen, bruin en blauw; het bos en de zee. Niet alleen daarin is Meander gepassioneerd. Zoals het een surfdude betaamt, luistert hij naar de muziek van Jack Johnson. Iedere dag doet hij aan ochtendgymnastiek. Surfen op bed, noemt hij het. Famke: ‘Dan hoor ik elke ochtend gestommel en gebonk en Meanders stem: “Kippenvleugels, apenstand, ja!”. En dat een keer of veertig.’ Lachend: ‘Er is al een plank uit de lattenbodem gebroken. Meander zegt dan: “Ik had vette golven vanmorgen”. En ’s avonds trekt hij geen wetsuit aan, maar een “bedsuit”.

Ook gedurende hun kampeerweekenden, die Famke vanwege de lange reistijd plant tijdens de lessen van het Surf Project, pakt Meander het professioneel aan. Famke: ‘Thuis pakt hij altijd een zak muesli in. Omdat hij energie moet hebben voor het surfen.’

Golven nemen in het leven

Dat Meander talent heeft voor het surfen, bleek al tijdens de eerste les. Hij ging meteen staan. Zijn begeleider Maarten wist het daarom wel: ‘Meander, ik denk dat surfen echt iets voor jou is.’ Inmiddels heeft hij een andere begeleider, Mike. Over hem is Meander ook zeer te spreken. ‘Hij is rustig en vrolijk en met hem kan ik over de natuur praten.’ Famke: ‘Laatst stonden ze met hun neuzen tegen het zand gedrukt een roggenei te bestuderen. Of ze spotten vogels terwijl ze in zee liggen. Maar Meander moet ook hard werken, want hij wil naast het staan ook leren sturen. Mike surft goed, dus dat werkt motiverend. Ook als het weer niet zo goed is, wordt er gesurft. Soms waait het hard, dan is er stroming. Regen maakt niet uit, want tijdens het surfen ben je toch al nat. Laatst hagelde het zelfs, toen zei Meander: “We gaan door, want ik wil het leren”.’

Ik neem de zeekracht gewoon mee

Voordat Meander aan het Surf Project meedeed, kon hij van iets onverwachts weleens in de stress schieten. Famke: ‘Dan kon hij niet zo snel omschakelen. Maar sinds hij met het Surf Project meedoet, is hij een stuk relaxter geworden. Net zoals je golven neemt tijdens het surfen, denkt hij ook in het dagelijks leven: ach ja, weer een golf. “Ik neem de zeekracht gewoon mee”, zegt Meander dan.’ Famke lacht. ‘Wij hebben in Brabant op andere tijden vakanties dan in deze provincie. Daarom valt het Surf Project voor Meander aan het eind of aan het begin van het schooljaar. In die periodes is het op school vaak wat rommeliger, is er minder structuur. Dat vond Meander altijd heel vervelend, dat kostte veel energie. Nu heeft hij door het Surf Project in de weekenden zoiets van: ik ben lekker aan het surfen, we zien wel of dat rooster in orde komt. Zelfs dat de juffen op school zeiden: wat gebeurt er? Hij houdt zijn koppie erbij, is veel geconcentreerder. Ineens leert hij veel sneller, heeft hij zijn werkboekje al uit en tijdens de toets bleek Meanders leerniveau omhoog te zijn gegaan.’

Surfen in je hoofd


Fotografie Rick Heijne

Niet alleen Meander ondervindt de positieve gevolgen van het Surf Project, ook Famke zelf.

‘Toen Meander snel gestrest raakte van dingen, moest ik geruststellen, bijspringen. Nu kan ik gewoon zeggen: joh, het is maar een golf. En dan zegt Meander: o ja! Daardoor hebben we niet zo lang gedoe. Het wordt veel makkelijker en gezelliger allemaal.’ Famke lacht. ‘Ik vind dat wel een meerwaarde.’

Tijdens de winter is het aftellen voordat het Surf Project weer begint. ‘We hebben tijdens die periode kleine dingetjes waarin het surfen doorloopt: een agenda met foto’s, T-shirts van het Surf Project. Meander heeft zelfs een winter plantenstekjes gekweekt en verkocht, zodat andere kinderen van de opbrengst ook mee konden doen aan het Surf Project. Tussendoor probeer ik de referentie naar het surfen in te zetten als iets bijvoorbeeld lastig is. “Nou, weet je nog, bij het surfen?” “Oh ja”, zegt Meander dan, “doen we even!” Zoals die keer dat Meander naar de tandarts moest. Het zou een lange en ingewikkelde behandeling worden. Ook voor de tandarts was het een uitdaging. Daarom hadden we van tevoren geoefend met “surfen in je hoofd”.’ Meander legt uit. ‘Dan ga ik mij eerst heel lang uitrekken, ontspannen. Ogen dicht en dan denk ik even niks. Ik zie het strand, de duinen.’ Famke: ‘We hadden tegen de tandarts gezegd: doe maar wat je moet doen, Meander is er even niet, die is aan het surfen. Meander had bedacht: dan pak ik mijn board, ga ik de zee in, ga ik lekker surfen, golven pakken, zolang als het duurt. Op gegeven moment zei de tandarts: “Joehoe Meander, we zijn klaar, joehoe!” Daarop zei Meander: “Oh jammer, ik was net zo lekker aan het surfen.” Hard lachend: ‘Die tandarts wist niet hoe hij het had. Surfen doet Meander dus al lang niet meer alleen op zee, hij neemt het elke dag mee.’

Leren hulp te vragen

‘We bedenken elk jaar iets wat Meander nog lastig vindt en wat hij graag wil leren’, zegt Famke. ‘Als Meander dan toch gaat leren surfen, dan wil hij ook iets over zichzelf leren. Eigenlijk hebben wij vanaf het begin gezegd: Meander vindt om hulp vragen lastig. Op school, thuis.’ Tegen Meander: ‘Maar jij wilt zo graag leren surfen, dat jij bij alle begeleiders wel om hulp begon te vragen. “Ik mis die golf steeds, wil jij mij helpen? Ik val steeds van die plank af, wil jij mij helpen?” Dat doe je nu ook op je stage, waar het helemaal nieuw is en waar je bijna niemand kent. Ik vind dat echt iets wat Meander heeft geleerd van het Surf Project.’

Dat doorzetten wordt beloond, ondervond Meander tijdens een van de lessen. Het waaide hard, er was stroming, de golven waren hoog. Maar Meander dacht: ik wil een golf pakken. Famke: ‘Toen dat lukte was je helemaal enthousiast en plop, wat dook er naast je surfplank op? Een zeehond. Dat was een magisch moment.’

Een moment dat ook zeker in het heen-en-weer-schrift van school kwam, waarin alle leerlingen hun ervaringen van het weekend schrijven. ‘Mijn vrienden vinden het cool en leuk dat ik surf. Ze vinden het heel stoer’, zegt Meander. ‘Op vrijdag zeggen ze: ga je weer surfen, ga je weer naar zee? En na het weekend: heb je golven gepakt?’ Famke: In dat schrift zitten dus op maandag allemaal foto’s van het surfen.’

Het zit erop, de laatste les van het surfseizoen. Dat wordt weer aftellen tijdens de wintermaanden. ‘Er is geen wintersport die tegen het surfen op kan’, zegt Famke. Of Meander ter afsluiting nog iets wil zeggen. Jazeker, daar heeft hij over nagedacht. ‘Het Surf Project is zo leuk, dat ik ervoor uit Brabant kom!’

Op moment van schrijven is Meander druk aan het tuinieren in verschillende tuinen bij mensen thuis. Niet alleen verbetert hij zo zijn vaardigheden, ook kan hij er een beetje mee verdienen. Waar spaart Meander dan voor? Nou, voor een eigen surfboard!