Surfer Joey

Sabrina beschrijft de laatste les van de surfclub van het Surf Project. Ze begeleidt Joey samen met vrijwilligster Jessica. Deze twee zeer betrokken en enthousiaste vrijwilligers van het Surf Project geven Joey, ondanks spannende momenten, een unieke en stoere laatste surfervaring van dit jaar. Volgend jaar is hij er zeker weer bij!

Mooi om te lezen!

Surfer Joey

De laatste les van de surfclub breekt aan voor Joey. Het is met een temperatuur van 15 graden fris. Het moment dat we het water ingaan is het opkomende tij, er staat een sterke stroming en de golven zijn hoog. Met ze drieën dragen we het board en lopen we het vertrouwde stukje naar de zee.

Daar moeten we dus rekening mee houden.

Joey is wat stil, stiller dan anders. Vragend of hij er zin in heeft antwoord hij twijfelend ja. Wanneer hem wordt gevraagd of hij het spannend vindt, stemt hij zachtjes in. Daar moeten we dus rekening mee houden.

Zonder een woord te zeggen weten we het allebei. Kom we gaan even lekker op de kant uitrusten!

Omdat we door een diep stuk moeten, laten we hem op zijn board liggen en trekken we al zwemmend het board naar de eerste zandbak. Na een paar golven zoeken Jessica en ik elkaars ogen. Zonder een woord te zeggen weten we het allebei. Kom we gaan even lekker op de kant uitrusten!

Alsof onze armen dekens zijn, slaan we deze vanzelfsprekend om zijn schouders. Even wordt Joey verdrietig, en zo zitten we een tijdje met zijn drieën op het board, turend naar de zee.

IMG_0910

Toch willen we allebei dat hij in elk geval nog één keer met board het water in gaat. Niet omdat dit het belangrijkste is, maar omdat we deze dag positief willen afsluiten.

Nadat hij wat bijgekomen is van de schrik, beginnen we met tikkertje. Eerst voorzichtig rond het board, later rennen we luid lachend over het strand. We verstoppen ons achter elkaars rug en vinden doorzichtige kwallen in de zee. Joey is opgeklaard en ondertussen staat het water zo hoog, dat we ongestoord in de branding kunnen spelen.

Toch willen we allebei dat hij in elk geval nog één keer met board het water in gaat. Niet omdat dit het belangrijkste is, maar omdat we deze dag positief willen afsluiten.

Buiten zijn zicht bespreken we ons plan: een beetje gek doen, lachen en hem proberen daarmee in elk geval voor één keer, met board, de zee weer in te krijgen.

Met woorden overhalen werkt niet, zijn hoofd hangt en zijn aandacht is niet te vangen. In een verwoede poging pak ik het board ren er mee de zee in en schreeuw enthousiast: kijk mij staan!

Onze missie als begeleiders is geslaagd: veiligheid, plezier en vertrouwen.

Joey kijkt op en lacht! Yes! Het is gelukt. Lachend lopen wij de laatste keer voor dit jaar de zee weer in.

Elke keer dat hij met een golf mee komt wordt de lach op zijn gezicht groter. Onze missie als begeleiders is geslaagd: veiligheid, plezier en vertrouwen. Tot volgend jaar kanjer!