Interview met surfinstructeur Thomas Lotstra

‘Bij surfen is de beloning groot’

Door: Eva Meylink

Fotografie: Marjolein Pieneman

Toen Krijn Grün, mede-eigenaar van surfschool De Jongens uit Schoorl aan hem vroeg of hij mee wilde doen met het Surf Project, was surfinstructeur Thomas Lotstra (25) meteen enthousiast. Inmiddels is hij al drie jaar betrokken bij het project en geeft hij met veel plezier zijn lessen op de locatie Camperduin.

Avontuur en vrijheid

Eigenlijk wilde Thomas vroeger het leger in. De uitdaging en het avontuur ervan trokken hem aan. Totdat hij op zijn zestiende in aanraking kwam met de surfsport. ‘Surfen is een lifestyle die ik geweldig vind; het heeft mijn leven echt veranderd. De vrijheid die ik ervaar, de keuzes die ik zelf kan maken, dat alles zou ik denk ik niet terugvinden in het leger’, zegt een lachende Thomas. Het is dan ook niet verwonderlijk dat Thomas er na zijn sportopleiding voor koos om surfinstructeur te worden. Daarnaast runt hij een skateboardschool, waar hij longboardlessen geeft aan kinderen en volwassenen.

Fotografie: Marjolein Pieneman

Passie delen

Hoewel hij vroeger niet eerder met de doelgroep van het Surf Project werkte, voelde hij zich tijdens de eerste les als een vis in het water. ‘Ik heb altijd met mensen gewerkt en ik maak nooit onderscheid tussen “verschillende” kinderen. Misschien dat ik daarom ook meteen een klik had met de deelnemers. Bovendien, surfen is mijn passie. Als ik die kan delen met kinderen op wie het surfen een nog grotere impact kan hebben, vind ik dat fantastisch.’

Leren is differentiëren

Fotografie: Niels Schenk

De vrolijke, innemende Thomas is populair onder de deelnemers van het Surf Project. Tijdens het interview wordt hij dan ook meerdere keren uitbundig benaderd door de kinderen. Hij neemt voor iedereen even de tijd, maakt een grapje, waarna hij ook weer kordaat terugkeert naar het gesprek. Heeft hij een idee wat zijn kracht is als instructeur? ‘Ik probeer altijd aan te voelen waar kinderen aan toe zijn. De een vindt het leuk om uitgedaagd te worden, de ander wil rustig beginnen. Bij elk kind pas je dus een andere benaderingswijze toe, differentieer je. Soms is het goed om een beetje te pushen, zodat ze ook hun grenzen verleggen. Als ze dan merken dat ze met een golf meegaan, dan geeft dat een enorme kick.’

Stralen in de golven

Hij ziet bij alle deelnemers een ontwikkeling terug. ‘De eerste keer is het vooral kijken hoe het allemaal werkt aan zee. Het strand, de golven, dat is allemaal even wennen. Maar als ze eenmaal gewend zijn gedurende de lessen, zie ik op de laatste dag dat ze allemaal gegroeid zijn. Dat is heel bijzonder.’ Thomas haalt de herinnering op aan een meisje dat tijdens de eerste les heel stil was en op de achtergrond bleef. ‘Ik weet nog dat er die dag fantastische golven waren en dat ik haar op gegeven moment in een golf duwde. Als enige van de groep ging ze staan en surfte ze de hele golf uit. Ze straalde daarna. Die golf had haar een enorme boost gegeven in haar zelfvertrouwen.’

Rust en balans

Waarom is surfen zo’n geschikte sport voor kinderen met een beperking? Thomas: ‘Ik vind surfen zo mooi, omdat je één bent met de natuur. Daarnaast brengt het een zekere nederigheid voor de zee met zich mee; je moet meegaan met de flow, met de golf die je op dat moment optilt. Zeker in deze tijd is het belangrijk om in contact te staan met de natuur. Dat geeft een rust en balans die je in de stad niet zo snel vindt. Tegenwoordig krijgen kinderen steeds meer, worden ze erg beschermd, wordt er veel voorgekauwd. In de zee moet je werken voor een golf en dat is niet makkelijk. Maar als het lukt, dan is de beloning groot. Dat geldt voor iedereen, maar misschien nog wel het meeste voor de deelnemers van het Surf Project.’

Fotografie: Niels Schenk

Laatste nieuws over corona

Waarschijnlijk heeft het laatste nieuws rondom het Coronavirus u al bereikt. Op maandag 23 maart 2020 heeft de Nederlandse overheid in overleg met het Rijksinstituut voor Volksgezondheid en Milieu (RIVM) besloten tot ingrijpendere maatregelen en adviezen met betrekking tot het indammen van de verspreiding van het coronavirus COVID-19.

Ook voor het Surf Project heeft de gezondheid van Nederland de hoogste prioriteit en volgen wij de richtlijnen van de regering en het RIVM. We werken met een kwetsbare doelgroep en daarnaast werken veel van onze vrijwilligers in de zorg. ​Dat betekent dat alle activiteiten van het Surf Project, ongeacht waar deze plaatsvinden, in ieder geval tot 1 juni, komen te vervallen. We werken druk aan alternatieven en zullen alle betrokkenen op de hoogte houden van onze besluiten.

Wie voorziet in welke informatie ?

Type informatie Organisatie
Persoonlijke gezondheidsklachten Huisarts (telefonisch)
Lokaal advies bij gebleken besmetting binnen de sportclub Neem hiervoor zo snel mogelijk contact op met de GGD-locatie in uw regio. Ga hiervoor naar de website van de GGD.
Landelijk advies en advies bij grootschalige evenementen RIVM +
veelgestelde vragen & antwoorden
Landelijk advies voor sportverenigingen en evenementen NOC*NSF
Communicatiemiddelen over actuele landelijke adviezen Rijksoverheid

Surftherapie in de Surftips podcast

Het psychologische effect van surfen

Pepijn Tigges (topsurfer) en Jurjen van den Broek (Boardshortz.nl) hebben diverse podcasts over surfen opgenomen. Deze aflevering is een speciale. 🙏 🎙️

Waar hebben we het over gehad?

Dat surfen helend kan werken weet elke surfer.

Na een surfsessie kan je hoofd helemaal leeg zijn en ben je eventjes alles om je heen vergeten door je alleen te concentreren op die golvende en donkere Noordzee. 

Suzanne van den Broek van het Surf Project weet dit al lang en gebruikt dit effect om een speciale doelgroep te helpen krachtiger in het leven te staan en zelfverzekerder te worden. En met succes!

Surftherapie

In Engeland wordt surftherapie al voorgeschreven door artsen. Het Surf Project werkt samen met Triversum (centrum voor kinder- en jeugdpyschiatrie). Zij verwijzen kinderen door naar het Surf Project als onderdeel van de behandeling!

Suzanne: “We kijken in ons onderzoek naar kwaliteit van leven. Uit het onderzoek komt naar voren dat het positief werkt voor het zelftrouwen van de kinderen. En dat het goed werkt voor hun sociale contacten. Zowel op school als thuis. We horen zelfs, dat een ouder met haar kind voor het eerst de slappe lach kreeg. En dat een kind zich sterk genoeg voelde om te zeggen: ik wil de booschappen wel tillen.”

International Surf Therapy Organization

Suzanne was in Californië bij het eerste wereldwijde symposium over surftherapie van de International Surf Therapy organization (ISTO). Het neusje van de zalm was daar aanwezig. Sinds 2018 is het Surf Project bij dit netwerk aangesloten.

Lees hier het persbericht over het symposium.

Luister in deze podcast naar welke resultaten er over de hele wereld behaald worden met surftherapie en hoe jij zelf je surfsessies kan gebruiken als een zelfvertrouwen booster!

https://www.boardshortz.nl/het-psychologisch-effect-van-surfen/

hashtagpodcast hashtagsurf hashtagtherapie hashtagonderzoek

Interview met Laetitia en Peggy Arkeveld

‘Bij het Surf Project leer je tegen een duw kunnen’

Door: Eva Meylink

Fotografie Marjolein Pieneman

Wie het Surf Project een beetje volgt, heeft Laetitia Wolff (17 jaar) vast al eens voorbij zien komen. De foto waarop ze enthousiast van een aantal surfboards springt, is een bekende foto van het Surf Project. Daar is Laetitia, die nu voor het derde jaar meedoet, heel trots op. Ze noemt het zelfs haar mooiste Surf Project-moment. We spraken Laetitia en haar pleegmoeder Peggy na de laatste surfles in Camperduin. Hoe kijken ze terug op het Surf Project?

Op je bek gaan

Haar knalrode badpak met daarop de tekst ‘Diva’ doet vermoeden dat we hier met een uitgesproken dame te maken hebben. Dat kan weleens kloppen, zeker na haar antwoord op de vraag of ze zich de eerste keer surfen nog kan herinneren. Laetitia, lachend: ‘Jazeker. Het was grappig. En ik ging veel op mijn bek.’  Peggy vult aan: ‘Ja, maar je was ook heel trots.’ Laetitia: ‘Ik was superblij. De coaches waren leuk, zoals mijn begeleider Martijn en er werden vet goede foto’s gemaakt. Heel cool.’  Peggy vond het surfen meteen bij Laetitia passen. ‘Ze is zo’n waterrat. En we vonden het goed voor haar. Niet alleen omdat ze dan meer met sport in aanraking zou komen, maar ook omdat ze dan wat zelfstandiger zou worden.’

En doorgaan

Fotografie Niels Schenk

Laetitia wordt naar eigen zeggen ‘blij’ van het Surf Project. ‘Je hoeft even niet aan andere dingen te denken, je druk te maken over school of over de dagelijkse dingen die je moet regelen. Ik zeg eerlijk: dat in een pak hijsen en een surfplank vasthouden, vind ik niet echt wat. Maar als ik in het water lig, vind ik het toch weer heel leuk. Wat ook fijn is: je leert tegen een “duw” kunnen. Als je van de surfplank valt, leer je ook hoe je daarmee moet omgaan. In het begin is het jammer dat je van zo’n plank valt, maar daarna wordt het makkelijker om door te gaan.’  Peggy: ‘Het erheen gaan is soms lastig, omdat ze dan bang is dat ze het pak niet past. Maar daar houden ze bij het Surf Project rekening mee, dus dat komt altijd goed.’

Blijven surfen

Hoewel ze met plezier heeft meegedaan aan het Surf Project, stopt Laetitia na de laatste lessen dit jaar. ‘Volgend jaar word ik achttien en dan ga ik andere dingen doen. Maar ik wil wel blijven surfen.’ Peggy: ‘Het is zo’n mooi project. Er wordt zo veel energie ingestoken, door iedereen. Ik geef dat ook door aan verschillende zorginstellingen voor kinderen met een beperking.’ Laetitia: ‘Ik heb een vriend die mee gaat doen, Bruno. Als hij gaat surfen, kom ik zeker kijken.’ Ze kijkt Peggy aan: ‘Misschien kan ik wel een keer mee om te helpen? Dat zou ik echt leuk vinden.’

(Fotografie galerie: Niels Schenk)

 

Surf Project viert jubileum met sponsoren

Het Surf Project bestaat 5 jaar. Zo klein als we begonnen zo intiem proberen we te blijven. Met focus op aandacht, vertrouwen en veiligheid. Groeien doen de kinderen, wij bewegen mee.

De afgelopen vijf jaar bewogen we van 1 naar 4 locaties, van 8 naar 110 deelnemers en van 12 naar 200 vrijwilligers.

Vorige week zondag mochten we ons jubileum vieren met alle sponsoren, fondsen, donateurs en mensen die ons de afgelopen vijf jaar gesteund hebben. Zij verdienen een GROOT podium. Met het vertrouwen dat zij ons geven kunnen we het Surf Project vorm geven en verder ontwikkelen. En dus meer kinderen de kans geven op een heerlijke tijd in het water.

Met de zon als toeschouwer speelde @martenfisher ontspannen deuntjes, de surfers in Zandvoort lieten ons zien wat ze kunnen.  Er was een loterij met mega coole prijzen, verzorgd door onder andere onze ambassadeurs @kaspar_hamminga en @nienkeduinmeijer als mede door meerdere sponsoren zoals Revo, Decathlon, BOS, Aqua Pytha, Rapa Nui en Mophie.

En als klapper op de vuurpijl trakteerde Protest Sportswear ons op twee wáánzinnige cheques. Op naar vijf nieuwe vette jaren! 🎉
📷 @rosalievantintelen Pieter Kunnen, @jurjenvdbroek @frankeerlandfotografie –

Interview with Tijs Bezeij from Surftherapy

“We see amazing things happen during surfing”

Text: Eva Meylink

Read the interview in Dutch

His entire life rehabilitation specialist and surfer Tijs Bezeij has been fascinated by the sea. So for good reason he is very satisfied with his place of work in Heliomare, in the dunes of Wijk aan Zee.

This is the place where Tijs came up with his plan to start his new physical therapy and his foundation Surftherapy. This is already the fourth season Tijs is guiding unilaterally paralyzed patients in there rehabilitation process.

How? By surfing.

‘Surfing with rehabilitating patients originated when I was walking here with my surf board and ran into a patient of whom I thought: he is at a loose end. He was stuck in his rehabilitation process, learning how to walk failed.

So I said: “Why don’t we go surfing?” That’s how it began. And the remarkable thing was: it had an immediate effect on him. He even stood upright on his board. I took his picture instantly.’ Tijs laughs. ‘And even then people did not believe it. They probably thought I had been photo shopping it.”

SURFING ON THE KNEES

Together with Tijs, three participants of surf therapy have pulled up a chair: Paulien (31), Richard (52) and Dirk (69). Every Friday afternoon, when the weather is good, they are in the water.

Richard: ‘In 2017 I ended up at Heliomare. I was in day treatment and ran into Tijs who asked me if surfing would be up my alley. I immediately thought that was a nice idea. Surfing actually was my first encounter with sports again and I noticed it made me very happy. Being in the sea, picking up speed through a wave, learning how to steer. You work on your balance, you become more daring and at a certain point you are even confident enough to stand up on the board.’

Pauline: ‘When Tijs asked me I immediately thought: let’s do it, even though I could not picture it. The first time I was a little insecure. It’s cold, exciting and you are so focused on getting on that board.’

Tijs: ‘You sit on the board, you’re not lying down, so in fact you are much more unstable than a ‘regular’ wave surfer. And still, they tend to quickly switch to automatic behaviour. By changing your focal point, you focus on the horizon. Because of that you start to move in a completely different manner, more goal-oriented. The moment a good wave approaches we give them a little push.’ Tijs laughs. You can’t paddle with one hand for that matter. At the beginning everyone leans on their ‘right’ side for 80%, after that it becomes more natural.’

Dirk: ‘I had a catamaran from the age of sixteen. Therefore I can read the waves quite well so my introduction to surfing was successful. Only sitting down did not work, it made me get spasms in my legs, but I found out that if I went down on my knees, it worked much better. That gave me confidence. Amazingly enough it went well from the start: a wave approaches and they give you a push. I quickly realized that by leaning to the right, I could also steer.’ Laughing: ‘Right until the moment I found myself parallel with the waves.’

‘Waves are unpredictable: you have to react fast and because of that you react automatically.’

ACTING AUTOMATICALLY

In order to give a scientific basis of the positive effects of surfing on the rehabilitation process, Tijs started to work out a theory. ‘We still have to do field tests, but we can see that our participants in the water show automatic behaviour. If you are learning to walk again, you are literally thinking; where do I place my leg so that I don’t fall? By thinking your actions become slow and usually awkward.

Think about the conveyer belt at the airport where at the end a voice announces: Mind your step.” When you hear that message, you tend to act awkwardly.

At sea during surfing you learn to let go.

Waves are unpredictable, you have to act fast and because of that you react in a reflex. You make an appeal to the fast part of your brain and override the damaged area.’ Tijs gives an example. ‘There was a lady who’s left arm wasn’t functioning. During surfing she fell in the water and nearly got hit by her board because the next wave was approaching.

When she came out of the water she said: ‘That just went well, I was lucky to be able to react with my good arm.” But when we looked at the footage we saw that she stopped the board with her bad arm.”

Tijs laughs. “She couldn’t believe it and was convinced that the camera footage was the mirror image. We see amazing things happen during surfing. The participants really make progress.’

POSITIVE EFFECTS

We also see that progress reflected in the everyday life of participants. Richard: ‘I found surfing the first time a very good preparation for the holiday that was planned right after it. It gave me confidence to go into the sea.’

Paulien: ‘Through surfing I have more balance and more self-confidence. If, after a surf lesson, you find that you caught good waves, it makes you think: I can do this.’

Dirk: ‘I’m very impatient and maybe I can’t see the effects right away. But therapists tell me that I have more balance and that I am more able to keep my balance.’

Richard: ‘It also helped me in learning to walk again without a cane. Precisely because we get that push when we are on that board and also because we experience some spectacular wipe-outs, it became easier to train how to fall at the therapy centre. I gained more self-confidence. Because that was my problem at a certain point: That I was afraid to put my cane away.’

Tijs: ‘With Richard I saw his self-confidence grow. At the beginning everyone thought he was acting unsafe. But my perception changed completely when I went into the water with him. He is not acting unsafe at all.’

Laughing loudly: ‘He is just not communicating what he is going to do. Richard is good at doing unexpected things. Last summer he fell off his board and I said: “What are you doing?” To which he answered: “I’m going to swim to my wife.” Or once when he went under water, head and all: “Okay great, this way I can check whether I can go under water with a snorkel.”

Surfing with Richard has given me so much information. Precisely because he is not actually being dangerous in his movements, but he thinks it through, always.’

‘The fun I have during surfing really affects our family life’

PROJECT BONAIRE

Just like with The Surf Project, with whom Surftherapy is in close contact with, Tijs wants his therapy to be available for everyone. Preferably all year round.

For that purpose he first wants to prove the effect of his therapy using a pilot study. Tijs: We only notice that we can’t use the North Sea all year round. All our participants suffer from muscle spasms, tensions and convulsions. The cold is not a good influence on that. So we can gain even more profit.

Therefore the idea arose: find a piece of Netherlands where the water temperature is higher. It turned out to be Bonaire.

We now have gathered a group of nine participants, with whom I want to go to the island for ten days. It is a very mixed group. I also want to prove that it does not matter when you start with surf therapy. Even when three years have passed since your stroke, you can still gain so much from it. To prove this research is needed.

For that reason we would very much like to join the International Surf Therapy Organization (ISTO).

With the other organizations that are part of the worldwide network we can share experience, knowledge and possible locations. In doing so surftherapy gets a greater evidential value. That way more and more participants can profit from the great sport of surfing.

EUPHORIC FEELING

Why does surfing make us so happy?

Tijs explains. ‘In fact during surfing the same brain area is addressed as the one that plays a role in addictions. That creates the feeling that you want to go again, and again. The environment also plays a role. Between the waves you feel powerful and insignificant at the same time.’

But also the supporters on the beach, family and friends, are part of that euphoric feeling.

Paulien: ‘I remember I caught my first high wave and I stayed on my board. I just succeeded.’

Dirk: ‘My partner is used to me loosing myself in everything I do, so she is not surprised. But she can really see that my self-confidence has grown.’

Richard: ‘There is a video circulating the net in which I can be seen being launched from my board. The fun I have during surfing really affects my family life.’

Tijs: ‘I thought it was so nice that time when your wife was watching on the shore and she became more and more enthusiastic. She was shouting harder and harder. Well yeah, watching physiotherapy in a gym is not that exciting. This, however, is.’

Surftherapy video

Have a look at Boardshortz.nl for this interview in Dutch.

Interview met Tijs Bezeij van Stichting Surftherapie

‘We zien wonderlijke dingen gebeuren tijdens het surfen’

Tekst: Eva Meylink

Read the interview in English

Al zijn hele leven is revalidatiearts en surfer Tijs Bezeij geboeid door de zee. Niet voor niets is hij daarom erg content met zijn standplaats Heliomare, in de duinen van Wijk aan Zee.

Dat is ook de plek waar Tijs het plan opvatte om te starten met zijn nieuwe oefentherapie en Stichting Surftherapie. Voor het inmiddels vierde seizoen begeleidt Tijs patiënten, die eenzijdig verlamd zijn, in hun revalidatieproces .

Hoe? Door te surfen.

‘Het surfen met revalidanten is ontstaan toen ik hier op een vrije dag met mijn board liep en een patiënt tegenkwam, van wie ik dacht: die loopt met zijn ziel onder zijn arm. Hij liep vast in het revalideren, het leren lopen ging niet.

Dus daarom zei ik: “Zullen we anders even gaan surfen?” Zo is het begonnen. En het bijzondere was: dat had direct invloed op hem. Hij stond zelfs op zijn board. Ik heb er meteen een foto van gemaakt.’ Tijs lacht. ‘En zelfs toen geloofden mensen het niet. Die dachten vast dat ik aan het Photoshoppen was geslagen.’

SURFEN OP DE KNIEËN

Naast Tijs zijn ook de drie deelnemers aan de surftherapie aangeschoven: Paulien (31), Richard (52) en Dirk (69). Elke vrijdagmiddag liggen zij met goed weer in het water.

Richard: ‘In 2017 ben ik bij Heliomare terecht gekomen. Ik zat hier in de dagbehandeling en kwam Tijs tegen, die mij vroeg of surfen wat voor mij zou zijn. Dat vond ik meteen een leuk idee. Surfen was eigenlijk weer de eerste aanraking met sport en ik merkte dat ik er heel blij van werd. Het in zee zijn, snelheid krijgen door een golf, leren sturen. Je werkt aan je balans, je krijgt meer durf en hebt op gegeven moment zelfs het vertrouwen dat je kunt gaan staan.’

Paulien: ‘Toen Tijs mij vroeg, dacht ik meteen: gaan we doen, al had ik er verder geen voorstelling bij. De eerste keer was ik toch wat onzeker. Het is koud, spannend en je bent zo bezig met op het surfboard zien te komen.’

Tijs: ‘Je zit op het board, je ligt niet, dus eigenlijk ben je een stuk instabieler dan een “gewone” golfsurfer. En toch gaan ze al snel op automatisme handelen. Door de focus verder te leggen, je te richten op horizon. Daardoor ga je heel anders bewegen, doelgerichter. Op het moment dat er een goede golf komt, geven wij een zetje.’ Tijs lacht. ‘Peddelen met een hand ga je namelijk nooit redden. In het begin leunt iedereen voor tachtig procent op zijn “goede” kant, daarna gaat het automatisch.’

Dirk: ‘Ik had vanaf mijn zestiende een catamaran. Daardoor kan ik de golven vrij goed lezen en verliep de kennismaking met het surfen voorspoedig. Zitten lukte alleen niet, dan kreeg ik spasmen in mijn benen, maar ik merkte dat als ik op mijn knieën ging zitten, het een stuk beter ging. Dat gaf vertrouwen. Wonderwel ging het meteen heel lekker: er komt een golf aan en ze geven je een duw. Ik had al snel door dat als ik naar rechts hing, ik ook kon sturen.’ Lachend: ‘Totdat ik dwars op de golven lag.’

‘Golven zijn onvoorspelbaar: je moet snel reageren en daardoor ga je reflexmatig handelen’

AUTOMATISCH HANDELEN

Om ook een wetenschappelijke onderbouwing te kunnen geven van de positieve effecten die het surfen heeft op het revalidatieproces, is Tijs begonnen met het opstellen van een theorie. ‘Die moeten we nog toetsen, maar we zien nu dat onze deelnemers in het water reageren vanuit automatisme. Als je opnieuw leert lopen, ben je heel erg bezig met nadenken: waar plaats ik mijn been zodat ik niet omval? Door te denken, word je eigenlijk traag en vaak ook onhandig.

Denk maar aan de loopband op Schiphol, waar bij het afstappen wordt omgeroepen: “Mind your step”. Als je dat hoort, ga je vaak juist klunzig handelen.

Op zee, tijdens het surfen, leer je loslaten.

Golven zijn onvoorspelbaar, je moet snel reageren en daarmee ga je reflexmatig handelen. Je doet aanspraak op het snelle deel van je hersenen en omzeilt daarbij het beschadigde gebied.’ Tijs geeft een voorbeeld. ‘Er was een vrouw bij wie de linkerarm het niet goed deed. Die viel tijdens het surfen in het water en kreeg bijna het board tegen zich aan door de volgende golf.

Toen ze het water uitkwam, zei ze: “Nou, dat ging maar net goed, gelukkig kon ik reageren met mijn goede arm.” Maar toen we het filmpje terugkeken, zagen we dat ze met haar slechte arm het board had tegengehouden.’

Tijs lacht. ‘Ze kon het maar niet geloven en was ervan overtuigd dat het eraan lag dat de camerabeelden in spiegelbeeld waren. We zien dus wonderlijk dingen gebeuren tijdens het surfen. De deelnemers boeken echt vooruitgang.’

POSITIEVE EFFECTEN

Die progressie is ook terug te zien in het dagelijkse leven van de deelnemers. Richard: ‘Ik vond het surfen de eerste keer een enorm goede voorbereiding op de vakantie die daarop volgde. Daardoor had ik vertrouwen gekregen, durfde ik de zee in.’

Paulien: ‘Door het surfen krijg ik meer balans en meer zelfvertrouwen. Als je na een surfles constateert dat je mooie golven hebt gepakt, dan denk je toch: ik kan dit.’

Dirk: ‘Ik ben heel ongeduldig en zie de effecten misschien niet direct. Maar van therapeuten hoor ik terug dat ik meer balans heb, beter mijn evenwicht kan houden.’

Richard: ‘Het heeft mij ook geholpen met het lopen zonder stok. Juist door een zet te krijgen op die plank en daar dan ook een paar keer spectaculair vanaf te vallen, werd het makkelijker om de valtraining in de zaal te doen. Ik had meer zelfvertrouwen gekregen. Dat was op gegeven moment een beetje het probleem bij mij: dat ik de angst had om mijn stok weg te zetten.’

Tijs: ‘Bij Richard zag ik het zelfvertrouwen groeien. In het begin vond iedereen hem altijd onveilig. Maar ik kreeg daar een heel ander beeld van toen ik met hem het water in ging. Hij is helemaal niet onveilig.’

Hard lachend: ‘Hij zegt alleen niet altijd wat hij gaat doen. Richard is goed in onverwachte dingen. Van de zomer viel hij van zijn plank en toen zei ik: “Wat ben je aan doen?” Daarop antwoordde hij: “Ik zwem even naar mijn vrouw toe.” Of dan gaat hij in een keer met zijn hoofd onder water. “Ja, dan kan ik ook even kijken of ik met een snorkel onder water kan.”

Het surfen met Richard heeft mij zoveel informatie opgeleverd. Juist dat hij niet gevaarlijk is in zijn bewegingen, maar dat hij overal over nadenkt.’

‘De lol die je hebt tijdens het surfen, heeft invloed op mijn gezinsleven’

PROJECT BONAIRE

Net als bij het Surf Project, waar Surftherapie veel contact mee heeft, wil Tijs dat zijn therapie voor iedereen beschikbaar wordt. Het liefst het hele jaar door.

Daarvoor wil hij eerst het effect van de therapie aantonen aan de hand van een pilot. Tijs: ‘We merken alleen dat we met de Noordzee niet het hele jaar rond kunnen. Onze deelnemers hebben allemaal last van spierspasmen, spanningen en krampen. Daarop heeft kou geen goede invloed. Dus er is meer winst te behalen.

Daarom ontstond het idee: zoek een stuk Nederland uit waar de watertemperatuur hoger is. Dat werd Bonaire.

We hebben nu een groep van negen deelnemers bij elkaar, met wie ik tien dagen naar het eiland wil. Dat is een hele diverse groep. Ik wil ook aantonen dat het niet uitmaakt wanneer je met surftherapie begint. Ook al is het drie jaar na je beroerte, je kunt er nog steeds heel veel uithalen.

Om dat aan te kunnen tonen, is onderzoek van belang. Daarom zouden wij heel graag willen aansluiten bij de International Surf Therapy Organization (ISTO).

Met de andere organisaties die deel uitmaken van dit wereldwijde netwerk, kunnen we dan ervaringen, kennis en mogelijke locaties delen. Daarmee krijgt surftherapie een grotere bewijskracht. Op die manier kunnen steeds meer deelnemers profijt hebben van de geweldige sport surfen.’

EUFORISCH GEVOEL

Waarom worden we toch zo blij van surfen?

Tijs legt uit. ‘Eigenlijk wordt bij surfen hetzelfde gebied in de hersenen aangesproken, dat ook bij verslavingen een rol speelt. Daardoor ontstaat dat gevoel van dat je nog een keer wil gaan. En nog een keer. Ook de omgeving speelt een rol. Tussen de golven voel je je machtig en nietig tegelijk.’

Maar ook de supporters op het strand, familie en vrienden, zijn onderdeel van dat euforische gevoel.

Paulien: ‘Ik weet nog dat ik mijn eerste hoge golf pakte en dat ik gewoon op mijn board bleef zitten. Het lukte gewoon.’

Dirk: ‘Mijn partner is gewend dat ik mij overal instort, dus die staat er niet zo van te kijken. Maar ze ziet wel dat mijn zelfvertrouwen is toegenomen.’

Richard: ‘Er circuleert een filmpje waarop te zien is dat ik van mijn board word gelanceerd. De lol die je hebt tijdens het surfen, heeft ook invloed op mijn gezinsleven.’

Tijs: ‘Ik vond het toen zo mooi dat jouw vrouw die langs de kant stond te kijken alleen maar enthousiaster werd. Ze ging steeds harder schreeuwen. Maar ja, kijken naar een stukje fysio in de zaal is niet zo spannend. Dit daarentegen wel.’

Surftherapie video

Kijk ook op Boardshortz.nl voor dit interview en andere gerelateerde onderwerpen.

Interview met Hanneke van Ewijk

‘Het Surf Project voelt als een grote familie’

Door: Eva Meylink

Fotografie Rick Heijne

Het liefst zou Hanneke van Ewijk (36) als vrijwilliger alle rollen binnen de organisatie van het Surf Project vervullen, gewoon omdat ze er zoveel plezier in heeft.  Voor nu focust ze zich op de centrale organisatie van het project, waar ze zich bezighoudt met de vrijwilligerscoördinatie van alle locaties. Daarnaast doet Hanneke, van beroep neuropsychologe binnen de kinder- en jeugdpsychiatrie, onderzoek naar de invloed van surfen op de deelnemers van het Surf Project.

‘Ik had destijds in een tijdschrift iets gelezen over het Surf Project, net nadat ik terug was gekomen van een reis uit Peru, waar ik vrijwilligerswerk had gedaan.’ Aldus Hanneke. ‘Toen ik over het project las, dacht ik meteen: dat is perfect! Surfen, wat ik zelf graag doe, en werken met de doelgroep waarvoor ik zo’n groot hart heb. Bij het Surf Project kwam dat allemaal samen.  Eerst was ik begeleider in het water, daarna kreeg ik al snel een rol binnen de organisatie. Het team bestond toen overigens uit slechts drie mensen. Inmiddels zijn dat er meer, want we groeien behoorlijk.’

Bij zo’n mooi project wil je gewoon dat het goed loopt

Betrokkenheid

Ook al wordt de organisatie groter, het Surf Project voelt voor Hanneke nog steeds als een grote familie. ‘Dat verklaart ook waarom zoveel vrijwilligers betrokken blijven. Het is gezellig om te vergaderen en het is fijn om elkaar op het strand te zien. Ook al zijn er vanwege onze groei verschuivingen binnen het team, we blijven communiceren en oog hebben voor waar iedereen in zijn kracht staat. Juist als je iets vrijwillig doet, is het belangrijk dat je het leuk blijft vinden.’ Lachend: ‘Soms is het veel werk. Dan zegt mijn vriend ’s avonds: moet je niet even iets anders doen? Maar ja, dat gaat automatisch. Het is zo’n mooi project en je wilt gewoon dat het goed loopt.’

Internationaal onderzoek

Hanneke presenteert tijdens het ISTO congres de cijfers van het onderzoek

Hanneke studeerde neuropsychologie, in de richting van ontwikkelingsstoornissen. Daarna was ze lange tijd als onderzoeker verbonden aan Vrije Universiteit in Amsterdam. Haar wetenschappelijke achtergrond komt van pas bij het Surf Project. ‘Suzanne nam al een korte zelfgemaakte vragenlijst af bij de deelnemers om te kijken hoe ze zich voelden na het surfen. Toen ik in de organisatie begon, hebben we dit uitgebreid naar een groter onderzoek met een officiële vragenlijst naar kwaliteit van leven die we vooraf en achteraf afnamen, zodat we meer zicht kregen op het effect van het surfen. Dat doen we nu een paar jaar, zodat we op basis van meer deelnemers een betere uitspraak kunnen doen. Onderzoek vinden we belangrijk: we horen de mooie verhalen van ouders en deelnemers, we zien de blije gezichten na het surfen, maar we willen dit ook echt wetenschappelijk kunnen aantonen. Daarom zijn we aangesloten bij een internationaal netwerk van organisaties, de International Surf Therapy Organisation (ISTO), die onderzoek als een van de speerpunten heeft. We zoeken elkaar op, werken samen en wisselen informatie uit, met als doel om surfen op de kaart te zetten als therapie of als aanvulling op therapie. Dat is ontzettend waardevol.’

Juist het feit dat deelnemers met een onbekende begeleider het water ingaan, zorgt uiteindelijk voor meer zelfvertrouwen

Positief zelfbeeld

Uit de vragenlijsten die het Surf Project afneemt, komt in ieder geval naar voren dat deelnemers na drie lessen beter in hun vel zitten. Van ouders hoort Hanneke daarnaast in evaluaties en verhalen terug dat het zelfvertrouwen van hun kinderen dankzij het surfen is toegenomen. ‘Als kritisch wetenschapper weet ik natuurlijk dat er meerdere factoren van invloed kunnen zijn op deze uitkomsten. Misschien heeft het beter wordende weer in het voorjaar invloed, wellicht speelt de naderende zomervakantie een rol. Je zou dus eigenlijk een controlegroep erbij moeten hebben, waardoor je wetenschappelijk gezien nog sterkere uitspraken kunt doen. Maar de vraag is of wij dat willen en kunnen, omdat we niet willen dat de belasting voor ouders te groot wordt. We gaan hen niet overvallen met allerlei vragenlijsten, die vullen ze al genoeg in bij de zorginstellingen waarmee ze te maken hebben. Het surfen moet voor zowel de deelnemers als de ouders een plezierige ervaring zijn. Toch zou ik wel meer willen inzetten op kwalitatief onderzoek: op interviews en gesprekken met ouders en deelnemers. Als je weet wat het surfen doet met de deelnemers, dan kun je die informatie ook weer gebruiken voor je programma.’

Alleen op de plank

Wat betreft de inhoud van het lesprogramma zorgt het Surf Project altijd voor kleine teams, waarin een veilige sfeer heerst, met een voorspelbare structuur. Hanneke: ‘Daarop zijn we heel kritisch, ook naar onze vrijwilligers toe. Die moeten er echt drie keer achter elkaar zijn, zodat de band tussen hen en de deelnemers kan groeien. Als die veilige basis er is, dan kunnen kinderen zich gaan openstellen voor de leerervaring. Juist het feit dat ze met een onbekende vrijwilliger het water ingaan, iets wat ze in het begin heel spannend vinden, draagt uiteindelijk bij aan het zelfvertrouwen van de deelnemer. Zonder ouders, die aan de kant staan, hebben ze op eigen kracht een band opgebouwd met een nieuw iemand. Daarnaast hebben ze ook nog eens zelfstandig leren surfen. Je ziet in vergelijkbare programma’s vaak dat er wordt gesurft op een heel groot board: dan staan begeleider en deelnemer samen op de surfplank. Wij kiezen er bewust voor dat de deelnemer zelf surft; de begeleider coacht en geeft een duwtje. Dat is natuurlijk ook spannend, want met surfen moet je je overgeven aan de elementen. De ene keer is een golf perfect, de andere keer niet. Dat leren loslaten is met name voor kinderen met autisme een uitdaging. Maar als het lukt, dan is dat een enorme boost voor het zelfvertrouwen.’

Ik zou dit het liefst elke dag van mijn leven doen

Samen en alleen

Bij het Surf Project is elke deelnemer onderdeel van een team, maar wordt er wel onder begeleiding individueel gesurft. Hanneke: ‘Dat vind ik het mooie aan het Surf Project: kinderen doen sociale contacten op en leren van elkaar, maar tegelijkertijd kunnen ze zichzelf ontplooien. Dat horen we ook van ouders terug. De meeste aangepaste sporten zijn of teamsporten of echt individuele sporten. Bij ons hoeven kinderen zich niet te houden aan spelregels, hoeven ze niet verplicht met elkaar te spelen. Sommige deelnemers worden vrienden, spelen met elkaar op het strand, terwijl een andere deelnemer ernaast in zijn eentje een zandkasteel bouwt. Dat is allemaal prima, zolang het kind maar gelukkig wordt van wat hij doet.’

Mooie momenten en toekomst

Hanneke moet even nadenken over de vraag of er een specifiek moment is dat haar van de afgelopen jaren Surf Project is bijgebleven. Hard lachend: ‘Dat zijn er heel veel. Ik zou dit het liefste elke dag van mijn leven willen doen. Alle surfdagen zijn fijn, elke keer ga je met een blij gevoel naar huis. Telkens ervaar je bijzondere dingen, spreek je andere ouders, hoor je nieuwe verhalen. De ene keer word je geraakt door deelnemers, dan weer door vrijwilligers die zich met hart en ziel inzetten.’ En heeft ze een toekomstdroom voor het Surf Project? ‘Uiteindelijk is de droom van ons allen om zoveel mogelijk kinderen de kans te bieden om te kunnen surfen. Ook de kinderen die nu achttien jaar zijn geworden, voor wie het project dan eigenlijk ophoudt. We willen ook hun de kans geven om te blijven surfen, ofwel bij ons ofwel bij reguliere surfscholen. Surfen is vaak zo’n onderdeel geworden van hun leven, van hun identiteit. Dat moeten ze kunnen behouden. En tot slot hebben we de ambitie om te blijven groeien, maar tegelijkertijd willen we het kleinschalige en persoonlijke karakter behouden. We blijven een grote familie.’