Surf Project finalist INC Awards

 

Fotografie Niels Schenk

Fotografie Niels Schenk

Even serieus! Hoe groot is de eer dat het Surf Project volgende week dinsdag 13 november op het gala van de INC Awards in de categorie Sport en Recreatie op het podium staan naast twee grootmachten als Only Friends en Geef Down de toekomst. Dit voelt al als WINNEN.

En het gevoel wordt nóg intenser wanneer we denken aan onze stoere surfers die hun angsten opzij durven te zetten en zich overgeven aan de zee en de golven. Waardoor ze zelfvertrouwen en eigenwaarde creëren. Waardoor ze op school, ondanks moeite met de spraak (!), een spreekbeurt durven te geven over een nieuwe passie SURFEN. Waardoor het ze lukt een stageplek te krijgen met kans op een baan in de toekomst. Waardoor ze zich begrepen en erkend voelen. Waardoor ze zich fysiek sterk voelen, de boodschappen willen tillen en willen participeren in het gezin. Waardoor ouders trots zijn én waardoor vrienden, familie, school en maatschappij zien wat ze allemaal kunnen. Geen beperkingen voelen, maar juist de talenten van deze kinderen zien en inzetten.

Als Surf Project willen we deze bijzondere nominatie dan ook opdragen aan al deze surfers. En aan alle ouders, die ons het vertrouwen en hun kind de vrijheid geven om zichzelf positief te ontwikkelen. Hier is moed voor nodig.

Op naar 13 november! Op naar Huis Ter Duin! Op naar de dansvloer! Op naar Inclusie!

Interview met Kaspar Hamminga, ambassadeur van het Surf Project

‘Met surfen moet je je overgeven aan de natuur. Zo is het in het leven soms ook’

Door: Eva Meylink

Kaspar Hamminga

Kaspar Hamminga

Als puber was hij kortstondig lid van elke sportvereniging in het Westland, de plek waar hij opgroeide. Geen enkele sport kon hem lang bekoren. Totdat Kaspar Hamminga (26 jaar), ambassadeur van het Surf Project, voor het eerst op een surfboard stond. Vanaf dat moment was hij stoked. Deze zomer nam hij deel aan de World Surfing Games in Japan en won hij voor de derde keer op rij het NK SURFEN. Naast zijn ambassadeurschap en topsportcarrière runt Kaspar de Dutch Surf Academy in ‘s Gravenzande, waar hij nog steeds bijna alle lessen zelf geeft.

Veertien jaar was Kaspar toen hij begon met surfen. ‘Ik was een hele energieke jongen, nog steeds. Je had in het Westland heel veel sporten in verenigingsverband. Ik ben overal lid geweest, maar stopte ook snel. Wat mij niet trok is dat trainingen en wedstrijden op vaste dagen vielen. Als het moest, dan had ik geen zin en als ik wilde, dan kon het niet. Toen ik met surfen in aanraking kwam en kon staan, wist ik meteen: ik wil een eigen board. Surfen is heel exclusief. Het kan niet zo vaak, de golven zijn niet altijd goed. Dat beviel me. En als je dan in zee ligt, dan denk je aan niks anders, dan ben je zo gefocust op het pakken van die golf. Je vergeet alles.’

Fotografie: Jan Bijl

‘Als topsporter ben ik altijd mijn grenzen aan het verleggen; dat wil ik ook overdragen in mijn surflessen’  

Dat gevoel probeert hij ook als surfleraar over te brengen. ‘Ik probeer altijd het mooie van surfen te laten zien, dat je even helemaal weg bent van alles, in de natuur bezig bent. Kijken of je andere mensen stoked kunt krijgen voor de sport. Dat is mijn doel. Daarnaast ben ik als topsporter altijd bezig met grenzen verleggen, beter worden. Dat wil ik ook overdragen in mijn surflessen. Laatst ben ik met iemand alleen maar bezig geweest met de juiste golven pakken. Iedereen is enorm gefocust op staan, maar het is zo belangrijk om een goede golf te herkennen. Dus daar zijn we stap voor stap mee bezig geweest. Op gegeven moment pakte ze een mooie golf, stond ze echt te juichen. Dan gaat er bij mij van binnen ook iets gloeien.’

‘De begeleiders van het Surf Project zorgen er echt voor dat de kids het naar hun zin hebben’

Sinds een jaar is Kaspar ambassadeur van het Surf Project. ‘Ik werd benaderd door Suzanne, de oprichtster van het project. Met haar had ik een uitgebreid gesprek, hier in De Pit. Toen heb ik gezegd: waar ik kan helpen, daar help ik.’ Met een vol sportschema en een eigen surfschool, is dat niet altijd makkelijk. En zo gebeurde het dus dat Kaspar na een drukke surfdag geheel onverwacht bij het Surf Project op het strand van Camperduin verscheen. Vrijwilligers aangenaam verrast, deelnemers blij. ‘Ik dacht: nu heb ik een gaatje, nu kan ik weg. Ik wilde heel graag een les bijwonen, om te zien wat het Surf Project doet. Er waren helaas geen golven, maar ik vond het ontzettend mooi om de begeleiders bezig te zien. Zij zorgen er echt voor dat de kids het naar hun zin hebben. Dat ze worden uitgedaagd, maar vooral: dat ze plezier hebben. Ik heb daar geholpen met het uitreiken van de diploma’s, kinderen konden vragen aan me stellen. Het was een bijzondere dag.’

Doen aan de surflessen van Kaspar ook kinderen met een beperking mee? ‘We hebben een keer een groep scholieren van een mytylschool gehad. Dan ben je op een andere manier bezig met de les. Ik weet niet eens of we wel gesurft hebben, we keken heel erg naar: wat kan elk kind individueel en hoe kunnen we daarin een stapje verder gaan? Kunnen we ze nog meer motiveren? Vooral het plezier hebben stond centraal, maar dat is eigenlijk tijdens alle surflessen het geval. We hadden er wel voor gezorgd dat elk kind een eigen begeleider bij zich had. Daarin zie je dus ook de meerwaarde van het Surf Project. De vrijwilligers in het water, hun enthousiasme, de een-op-een-begeleiding. Dat is echt noodzakelijk.’

‘Surfen is iets wat je niet erg kunt voorspellen. Je moet kunnen omgaan met het onverwachte’

Kaspar is ervan overtuigd dat surfen een positieve uitwerking heeft op kinderen met een beperking. ‘Ik heb niet veel ervaring met deze doelgroep, maar ik denk wel dat surfen zelfvertrouwen kan geven. Surfen is iets wat je niet heel erg kunt voorspellen, elke golf is anders. Je moet kunnen omgaan met het onverwachte. Dat kan best ‘groots’ zijn, zeker voor kinderen met autisme, die wellicht waarde hechten aan vaste patronen.  Je moet je echt overgeven aan de natuur. Zo is in het in het leven soms ook. Dat zijn dingen die ze mee kunnen nemen vanuit het surfen. En als dat lukt, dan overwin je jezelf. Dan word je mentaal sterker.’

Kort geleden was Kaspar bij het Surf Project in Ouddorp. Ondanks zijn drukke leven maakt hij graag tijd om bij de kinderen van het project te gaan kijken. De kids mochten vragen stellen en vonden het spannend, maar te gek dat hij er was. Het zien van hun surfheld versterkt ze in hun zelfvertrouwen.


Nouri

“Ik schreef Nouri in voor het Surf Project in Camperduin omdat hij met zijn Cerebrale Parese (CP) zowel lichamelijk als geestelijk lang niet (altijd) mee kan komen met zijn leeftijdsgenoten. Daarnaast is Nouri ook nog eens transgender, wat eveneens de nodige barrières met zich meebrengt. Tel dat alles bij elkaar op, gooi daar nog eens een lekkere hoeveelheid puberhormonen overheen en je hebt hét recept voor een negatief zelfbeeld.”

Een indrukwekkend verhaal van de moeder van Nouri. Dankjewel Daphnes Wereld voor het delen. Lees hieronder het hele blog: http://daphneswereld.com/2018/10/02/het-surf-project/

Team Camperduin Academy 2018

Interview met surfster Brecht

‘Als ik surf voel ik me blij’

Door: Eva Meylink

Verhaal Brecht (surfster)

Fotografie Pieter Kunnen

Veel vrijwilligers van het Surf Project zullen Brecht Looman (14 jaar) kennen. Want als er iemand enthousiast in het water is, dan is zij het. Lol maken, stoeien: Brecht doet het allemaal. En waarom is de ton waarin de surfpakken gewassen worden niet bestemd voor de deelnemers van het Surf Project? Ja hoor, Brecht plonst er gewoon in. Die vrolijke dame moesten we natuurlijk interviewen. We spreken Brecht thuis in Harmelen, samen met haar ouders Mirjam en Hans.

De nieuwe driewieler van Brecht staat te glanzen op de oprit voor het huis van de familie Looman. Daarmee gaat ze elke dag naar school. Vergezeld door haar moeder en soms haar vader. En heel af en toe door een van de grote broers, die allebei studeren in Delft. Twee jaar geleden maakte het gezin Looman kennis met het Surf Project. Mirjam: ‘Ik zag het voorbijkomen op Facebook en dacht meteen: dat is leuk!’ Niet lang daarna vond de intake plaats, op het strand van Zandvoort. Brecht weet nog goed wat ze daar als eerste leerde: de surfgroet. ‘Ook om te bellen’, zegt Brecht.

‘Eerlijk gezegd zagen we het surfen in het water vallen, omdat Brechts knie uit de kom ging. Maar ingetapet en wel kon ze gelukkig toch aan de lessen beginnen’, zegt Mirjam. Voor Brecht was het de eerste kennismaking met de sport. Surfpak en schoenen aan, dat was wel even wennen. En zand en schelpjes vond Brecht meestal niet zo prettig aan de voeten. Maar na de derde keer surfen ging dat als vanzelf. Ook omdat Brecht ontdekte dat een plastic zak gebruiken, de gouden truc bleek om het surfpak aan te krijgen.

‘Iedereen bij het Surf Project is positief. Het is heel veilig’

2018-05-27 at 12-34-26

Sterker nog, Brecht was na de eerste keer surfen zo enthousiast geraakt dat zij spontaan een kinderfeestje gaf op het strand. Onder begeleiding van instructrice Sanne van het Surf Project kreeg de groep surfles. Vader Hans ging als begeleider mee het water in, om de kinderen op te vangen. Mirjam: ‘Tijdens zo’n les zie je dus de meerwaarde van het Surf Project. Brecht heeft meer begeleiding nodig dan haar “reguliere vriendinnetjes”. Er is echt een verschil.’

Haar eerste begeleider bij het Surf Project was Rubin. Brecht: ‘Rubin vond ik heel leuk, lief.’ Mirjam: ‘Er is direct contact, je wordt constant beloond voor wat je doet. Ook al staat ze niet of doet ze heel even wat anders, het maakt niet uit. Het hele team is altijd positief, het is heel veilig. We komen er altijd blij vandaan. Dat zie je ook aan de foto’s waarop Brecht staat. Met een volle grijns, want er zijn zoveel leuke momenten. Zoals toen Brecht jarig was bijvoorbeeld. Brecht houdt niet zo van lawaai.’ Brecht: ‘Ze hebben op het strand zachtjes voor me gezongen. Dat vond ik fijn, ik houd niet van herrie.’ Lees hier het blog over deze verjaardag.

 

‘Het leukste aan surfen is lol maken’

Hoe ziet zo’n surfdag er eigenlijk uit? Brecht legt dat uit. ‘Je gaat je aanmelden, aankleden en dan ga je met je begeleider naar de vlag, naar je team. Dan de warming-up. Dat is echt leuk. Dan gaan we de zee voelen en pak je je surfboard. We doen eerst boter-kaas-en eieren op de surfplank. En we oefenen met staan op het strand. Je praat met de begeleiders en met de andere kinderen. Samen spelen we in het water. Als je klaar bent gaat het surfpak uit, ga je douchen en dan ga ik soms in het bad, waarin de surfpakken gewassen worden.’ Wat nu het leukste is aan het surfen? ‘Lol maken. En dat mijn grote broers er zijn als ik thuiskom.’

Vindt Brecht dat ze is veranderd door het surfen? Daar komt niet direct een antwoord op. Brecht gaapt hard. Hans: ‘Gapen is nadenken. Er wordt hard gewerkt in de bovenkamer.’ Mirjam vult aan. ‘Ze is wel heel trots op de hobby. Ze vertelt erover op school, laat foto’s zien. Het is echt haar ding en daar is ze ook heel zelfverzekerd over. Vroeger durfde Brecht niet eens over het strand te lopen als er schelpen lagen. Nu rent ze het strand op. En ze is losser geworden. De eerste keer Surf Project was ze verlegen en redelijk afwachtend. Dat was daarna over.’ En Brecht heeft dit jaar zelfs een doel: leren staan. Brecht: ‘Rechtervoet voor en linkervoet achter.’

‘Brecht hield zelfs een spreekbeurt op school over het Surf Project’

Brecht tijdens haar spreekbeurt op school.

Brecht tijdens haar spreekbeurt op school.

Brecht zit op een reguliere basisschool en gaat na de zomervakantie naar een regulier vmbo. Daarmee is zij het enige kind met Down in haar regio. Mirjam: ‘Surfen is naar de buitenwereld toe een stoere sport. Het is een sport die niet iedereen doet. Je komt met foto’s en verhalen op school aanzetten, enzovoort. Sociaal gezien heeft dat wellicht impact.’ Brecht hield zelfs haar spreekbeurt over het Surf Project. Ze had een surfplank mee en oprichtster Suzanne kwam kijken. ‘Het ging heel goed’, zegt Brecht. Zo goed, dat ze een 8,5 haalde.

Wat is nu het allermooiste moment van het Surf Project? Mirjam: ‘Ik denk dat je mocht helpen met de medailles uitdelen vorig jaar?’ Brecht knikt. ‘En lol maken en de dep doen.’ Brecht doet de beweging voor. En welk moment kiezen Mirjam en Hans? ‘We kunnen niet echt een moment kiezen. Het is altijd mooi om te zien hoe blij Brecht van surfen wordt en hoe ze straalt als ze op de foto staat. Het plezier spat er echt vanaf, wat voor weer het ook is.’

Mirjam: ‘Het is voor ons altijd een feestje om een surfdag mee te mogen maken. Het voelt als een warm bad.’ Hans: ‘De hele organisatie van het Surf Project is zo goed ingepraat door Suzanne. Een geoliede machine. Het klopt gewoon.’

International Surf Therapy Organisation

Vorige week reisde het Surf Project af naar Jeffreys Bay in Zuid-Afrika voor de conferentie van de International Surf Therapy Organisation (ISTO). Hieronder lees je waar de ISTO voor staat en waarom het voor het Surf Project zo belangrijk is om hieraan deel te nemen.

Samenwerkende ISTO leden

Samenwerkende ISTO leden tijdens de workshops in Z-Afrika.

De conferentie bracht een collectief van ‘s werelds marktleiders, influencers en onderzoekers bij elkaar van over de hele wereld, die surf therapie aanbieden aan verschillende doelgroepen. Wanneer je 30 man met dezelfde passie in één ruimte samen zet kun je al voorspellen wat een waanzinnige energie er vrij komt. Het delen van onderzoek, kennis en ervaring bracht nieuwe inzichten en ideeën met zich mee, waardoor het Surf Project een forse stap voorwaarts kan maken de komende jaren.

Doel ISTO

Het doel van de ISTO is om:

  1. Meer mensen ervan te overtuigen dat surfen en de zee een positieve impact hebben op de mentale gezondheid.
  2. Meer mensen te laten profiteren van surf therapie programma’s wereldwijd.
  3. Het effect van surf therapie aan te tonen door middel van objectief wetenschappelijk onderzoek. Met dit onderzoek wordt surf therapie een breed geaccepteerd en ‘evidence-based’ onderdeel van de zorg.

De conferentie

Tijdens de conferentie is onder andere besproken hoe we samen de ISTO verder kunnen uitbreiden en bekendmaken, om zo meer mensen te kunnen bereiken. Ook hebben we nu een goed beeld van welk onderzoek er tot nu toe gedaan wordt, en wat er de komende jaren nog nodig is om surf therapie te kunnen integreren in de gezondheidszorg. We hebben veel geleerd van de verschillen, maar juist ook van de overeenkomsten tussen de verschillende organisaties (*).

Lees hier het officiële persbericht dat is uitgegaan na afloop van de conferentie in JBay.

Foto websiteSurf therapie erkend door ‘s werelds topsurfers

Tegelijk met de conferentie vonden in Jeffreys Bay de World Surf League 2018 wedstrijden plaats. Meerdere surfers van de wereld top, waaronder Kelly Slater, Aritz Aranburu en Stephanie Gilmore, hebben de conferentie bezocht en de ISTO declaration ondertekend. Ze geven aan dat ze achter surf therapie staan en dat ze het doel van de ISTO met heel hun hart ondersteunen.

Op de foto hierboven houden de ISTO leden (met Aritz Aranburu) symbolisch deze ISTO verklaring vast.

Bezoek Waves for Change Zuid-Afrika

Tijdens de conferentie was er ook tijd voor een bezoek aan het programma van één van de organiserende partijen van de ISTO conferentie, Waves for Change.

Geweldig om deze kinderen stralend met elkaar te zien samenspelen en samenwerken met als basis principes: “Respect, communicate and protect.”

Deelnemende kinderen aan het project van Waves for Change bekijken aandachtig het impact report van het Surf Project.

Deelnemende kinderen aan het project van Waves for Change bekijken aandachtig het impact report van het Surf Project.

 

Samenwerken

Het is ontzettend belangrijk om zulke gepassioneerde en professionele samenwerkingspartners te hebben over de hele wereld, en in de toekomst nauw samen te kunnen werken. Door samen te werken kunnen we meer bereiken, en kunnen meer kinderen en volwassenen over de hele wereld profiteren van de positieve effecten van surfen op de mentale gezondheid.

(*) Links naar surf therapie organisaties

Hieronder vind je de links naar de verschillende partijen die betrokken zijn bij de ISTO:

_MG_0136

 

Hugo

Van dit soort berichten krijgen wij tranen in onze ogen. Precies waar we het voor doen natuurlijk.

36889877_1319240154878138_2298247892126662656_o“Via deze weg een dikke dank je wel van ons aan jullie. In het bijzonder zijn begeleider die twee keer met Hugo gewerkt heeft. Wat een fantastisch project hebben jullie opgezet en we hopen dat jullie er nog lang mee door mogen gaan. Hugo heeft met volle overgave meegedaan, heeft genoten van iedere minuut en is heel trots op zijn medaille en diploma.

Hij slaapt heerlijk, heeft meer vertrouwen in zichzelf en het is hem zelfs gelukt ondanks een hartgrondige hekel aan lezen, om zijn AVI niveau E4 te bereiken (hij had een achterstand eind groep 3) waarop hij ontzettend trots is. Komt door het surfen zegt hij 😉 Hij is gek op jullie en wil heel graag dat het snel 15 juli is zodat hij aan de extra lessen kan beginnen (krijg ik dan weer een medaille mam?).

En mag ik dan volgend jaar “pro” doen? Babbelt hij verder…. het is surfen voor en surfen na. Hugo 02

Heerlijk! Ik geniet van zijn zelfvertrouwen, van zijn trots en van zijn plezier. Dus nogmaals een dikke dank je wel!”

(* Tekening gemaakt door Hugo zelf.)

Tekening

Het Financieele Dagblad

Het lijkt wellicht een klein gebaar, een plekje in de krant. En dit is zo veel meer dan dat!

Het Financieele Dagblad

Het Financieele Dagblad

Dankzij Het Financieele Dagblad hebben we de eerste aanmeldingen voor sponsoring al gekregen! Een prachtige sponsoring dankzij Jeroen van Dijk van FD Mediagroep en met behulp van onze vrijwilligers Eva Meylink en Robin Van Rossum  is er een schitterende advertentie tot stand gekomen.

De impact van de kleine gebaren wordt vaak onderschat. Wat begon als een klein gebaar, is nu uitgegroeid tot een mega project voor ons! Met ongelooflijk veel impact. De reacties die wij krijgen op de advertentie zijn mooi. Niet alleen over de advertentie zelf, maar ook over het feit dat een krant als Het Financieele Dagblad dit gebaar wilde maken. Mensen melden zich spontaan als vrijwilliger en zelf de eerste bedrijven hebben zich gemeld voor sponsoring.

Wil jij ook een klein gebaar  maken of sponsor worden van het Surf Project? Stuur ons een mailtje via de site en vraag naar de mogelijkheden.  #surf #sponsoring #togethertogetthere #gofargotogether

Surf Project nu ook in Ter Heijde

Ter Heijde, maart 2018 – Fit worden, zelfvertrouwen ontwikkelen en sociale vaardigheden vergroten. Dat is de insteek van het Surf Project, een stichting die surflessen verzorgt voor kinderen met het syndroom van Down, autisme en ADHD. Na succesvolle seizoenen in Zandvoort, Ouddorp en Camperduin is Dreams Surfschool in Ter Heijde de vierde locatie waar het Surf Project actief is.

SP 01 - Jeroen Six DijkstraDrie zaterdagen in juni gaan kinderen met Down, autisme en/of ADHD onder enthousiaste een-op-een begeleiding het water in om te leren golfsurfen. Het project wordt vrijwillig gerund door professionals.

Surfen geeft zelfvertrouwen
Surfen is niet alleen een stoere sport, maar heeft tegelijk een positief effect op de ontwikkeling van kinderen met een beperking. Het versterkt het zelfvertrouwen en de sociale vaardigheden. Dat blijkt ook uit onderzoek in Engeland, waar kinderen nu zelfs op doktersrecept leren surfen. Normaal gesproken komen kinderen met Down, ADHD of autisme niet snel met deze uitdagende sport in aanraking, omdat surfen professionele begeleiding vereist. Het Surf Project maakt dit mogelijk in een veilige en aangepaste omgeving met individuele begeleiding door getrainde vrijwilligers.

Structuur en duidelijkheid
“We zijn enorm trots dat we in Ter Heijde gaan samenwerken met Dreams Surfschool”, vertelt Suzanne van den Broek, oprichter van het Surf Project. “Met deze uitbreiding kunnen we meer kinderen de kans geven om te komen surfen. Ook kinderen die nu op de wachtlijst staan. Ter Heijde heeft een rustig strand en alle faciliteiten om kinderen met een beperking de structuur en duidelijkheid te bieden die ze verdienen”.

Durf te dromen
Paul is eigenaar van Dreams Surfschool. Het Dreams gevoel uit hij als ‘Durf te dromen en durf voor je dromen te gaan. Vallen en weer opstaan en vooral veel plezier maken.’ Paul: ”Wij vinden het super tof om mee te mogen werken aan dit project. Om surfen toegankelijk te maken voor iedereen. We hebben nu al zoveel zin in de lessen!”Het aankomende seizoen zullen de deelnemers in Ter Heijde dat magische surfgevoel ervaren.

Interview met vrijwilliger Freek van Caspel

‘Na een dag Surf Project zit ik met een grote grijns op de bank’

Door: Eva Meylink

final freek

Fotografie: Rick Heijne

Van kleins af aan is geluidstechnicus en vormgever Freek van Caspel (36 jaar) een waterrat. Waterskiën, windsurfen en golfsurfen; hij heeft het allemaal gedaan. Tijdens zijn jaren in Amsterdam verloor hij het contact met de zee. ‘Als je heel lang in de stad woont, merk je op gegeven moment dat je minder naar het strand gaat. De afstand lijkt te groot en je verzint steeds meer excuses om niet te gaan.’ Freek is hartpatiënt en moet om de paar jaar geopereerd worden om in leven te blijven. De laatste keer dat hij uit narcose kwam, wist hij twee dingen zeker: hij wilde terug naar het strand en hij wilde een hond. ‘Ik was het zo zat, het roer moest om. Samen met mijn vriendin heb ik toen een huis gekocht in Wijk aan Zee. We kwamen daar aan en voordat we naar binnen gingen dacht ik: ik ga eerst surfen. Toen heb ik mijn board gewaxt en ben ik het water ingegaan. Dat gevoel had ik zo gemist.’

Het surfen zit diep bij Freek en zijn gezin. Vriendin Kathelijne surft en ook zoons Noé (6) en Reef (3) hebben de surfgenen van hun ouders meegekregen. Met veel plezier staan ze op de plank. Datzelfde enthousiasme ziet hij terug bij de kinderen die meedoen aan het Surf Project. ‘Surfen is voor mij een verlossing geweest, het is een uitlaatklep. Als je eenmaal op die plank staat, maakt niks meer uit. Dat wil ik heel graag delen en overbrengen.’

‘Als kinderen iets kunnen, dan is het wel met een surfplank lol hebben’

Via zijn vriendin kwam Freek in aanraking met het Surf Project. ‘Kathelijne doet momenteel een mindfulness-opleiding. Een cursusgenoot van haar was betrokken bij de organisatie in Domburg. Toen mijn vriendin er thuis over vertelde, wist ik meteen: dat gaan we doen! Ik heb zelf ook altijd een dergelijk project willen opzetten, dus ik was meteen enthousiast.’ Freek had geen ervaring met de doelgroep. Wel heeft hij veel met kinderen. ‘Toen we nog in Amsterdam woonden en nog geen kinderen hadden, ging ik mee als oppas op wintersportreis voor kinderen uit 1-oudergezinnen. Dat vond ik geweldig om te doen. Vaak wordt er bij kinderen met een beperking gekeken naar wat ze niet kunnen. Ik vind juist dat je bij kinderen die ‘iets’ hebben, moet kijken naar wat ze wel kunnen. En als alle kinderen iets kunnen, dan is het wel met een surfplank lol hebben.’

‘Voor honderden mensen stond Eva te swingen met Ali B.’

Freek en Eva

Freek en Eva Dobber

Afgelopen jaar deed Freek voor het eerst als vrijwilliger mee met het Surf Project. Inmiddels is hij zelfs nauw betrokken bij de organisatie als teamlid. Het project heeft Freek geraakt. Enthousiast vertelt hij over Eva, een 17-jarig meisje met Down, dat hij begeleidde in het water. ‘Ik zie haar nog precies voor me toen ze voor het eerst op het strand verscheen. Verscholen achter papa, hand in hand met mama, liep ze naar de inschrijftafel om zich aan te melden. Een heel klein meisje kwam met een veel te groot wetsuit, dat binnenstebuiten en achterstevoren zat, de kleedkamer uitgelopen. Ik vond het moeilijk om direct contact met haar te maken, al merkte ik wel dat er een klik was. Verbale communicatie was lastig, dus daar ging het hem niet in zitten. Om aan het water te wennen, ging ik eerst met haar golfjes springen. Heel simpel. Ik merkte toen aan haar lichaamstaal dat ze dingen wel degelijk doorheeft. We keken elkaar aan en opeens was er een connectie, zo van: we gaan het samen doen. Vanaf dat moment begreep ik haar. Dus zo moet ik met jou omgaan, zo wil je aangesproken worden, dit verwacht jij van mij. Toen viel de barrière weg. Op gegeven moment kom je op het punt dat je kunt lezen en schrijven met elkaar. Dat is zo mooi. En ze is veranderd. Ze komt nu gewoon borst vooruit en met geheven hoofd het strand op. Als ik dan van haar ouders hoor dat ze thuis meer lacht, gezelliger is, dan weet ik gewoon dat dit project voor haar geslaagd is.’

Eva met Ali B

Eva met Ali B

Niet alleen kon Eva aan het einde van de lessen terugkijken op een geslaagd Surf Project; ze werd ook nog eens genomineerd als Uniek Sporttalent van 2017. Eva won en kreeg tijdens het gala van Fonds Gehandicaptensport in de Amsterdam ArenA haar award uitgereikt. In het bijzijn van een groot publiek, waaronder topsporters, ministers en bekende Nederlanders. Freek: ‘Trotser kon je mij niet krijgen. Dit kleine meisje dat in mei 2017 op het strand verscheen, bestond niet meer. Eva was gegroeid, in elk denkbaar opzicht. Met opgeheven hoofd betrad ze het podium. Voor honderden mensen stond ze te swingen met Ali B. en met stralende ogen liep ze het podium af. Ik heb nog nooit zo’n grote persoonlijke transformatie gezien. En dat in een half jaar tijd.’

‘Het Surf Project is een soort reality check’

De ouders van de deelnemers zijn nauw betrokken bij het Surf Project. Ze zien de vrijwilligers voor het eerst op het strand. Freek: ‘Ik vind het belangrijk om even contact te maken met elkaar. Hen gerust te stellen. Ouders geven toch hun verantwoordelijkheid af, ze laten hun kind met jou de zee ingaan. Omdat ik zelf vader ben, weet ik dat er niets spannender is dan kinderen die het water ingaan. De eerste les gaan de ouders mee, die staan dan aan de kant om te kijken of alles goed gaat. Al gauw zien ze dat het ok is en dan nemen ze meer afstand. Dan heeft het kind ook zoiets van: pap, mam, ik doe het even lekker zonder jullie. Als we het water uitkomen, zie ik vrolijke ouders. Hun kind lacht namelijk. Bij de tweede les laten ze hun kinderen met een gerust hart hier. Voor hen is het dan ook heel fijn om even wat zorg uit handen te kunnen geven.’

Freek in het water bij het Surf Project

Freek in het water bij het Surf Project

Ook dit jaar doet Freek mee als vrijwilliger. ‘Ik word zo blij van het Surf Project. Dat gevoel neem ik na een lesdag de hele week mee. ’s Avonds plof ik doodmoe maar met een grijns op de bank, neem ik een biertje en daarna duiken mijn zoons op me. Dan vertel ik aan hen hoe de dag is geweest, laat ik foto’s zien. Ze vinden het allemaal heel interessant en willen ook graag een keer mee. Het Surf Project is een soort reality check. Ik heb drie gezonde kinderen thuis, eigenlijk heb ik het makkelijk. Daar ben ik me nu veel bewuster van. En daar ben ik dankbaar voor.’