Interview met vrijwilliger Freek van Caspel

‘Na een dag Surf Project zit ik met een grote grijns op de bank’

Door: Eva Meylink

final freek

Fotografie: Rick Heijne

Van kleins af aan is geluidstechnicus en vormgever Freek van Caspel (36 jaar) een waterrat. Waterskiën, windsurfen en golfsurfen; hij heeft het allemaal gedaan. Tijdens zijn jaren in Amsterdam verloor hij het contact met de zee. ‘Als je heel lang in de stad woont, merk je op gegeven moment dat je minder naar het strand gaat. De afstand lijkt te groot en je verzint steeds meer excuses om niet te gaan.’ Freek is hartpatiënt en moet om de paar jaar geopereerd worden om in leven te blijven. De laatste keer dat hij uit narcose kwam, wist hij twee dingen zeker: hij wilde terug naar het strand en hij wilde een hond. ‘Ik was het zo zat, het roer moest om. Samen met mijn vriendin heb ik toen een huis gekocht in Wijk aan Zee. We kwamen daar aan en voordat we naar binnen gingen dacht ik: ik ga eerst surfen. Toen heb ik mijn board gewaxt en ben ik het water ingegaan. Dat gevoel had ik zo gemist.’

Het surfen zit diep bij Freek en zijn gezin. Vriendin Kathelijne surft en ook zoons Noé (6) en Reef (3) hebben de surfgenen van hun ouders meegekregen. Met veel plezier staan ze op de plank. Datzelfde enthousiasme ziet hij terug bij de kinderen die meedoen aan het Surf Project. ‘Surfen is voor mij een verlossing geweest, het is een uitlaatklep. Als je eenmaal op die plank staat, maakt niks meer uit. Dat wil ik heel graag delen en overbrengen.’

‘Als kinderen iets kunnen, dan is het wel met een surfplank lol hebben’

Via zijn vriendin kwam Freek in aanraking met het Surf Project. ‘Kathelijne doet momenteel een mindfulness-opleiding. Een cursusgenoot van haar was betrokken bij de organisatie in Domburg. Toen mijn vriendin er thuis over vertelde, wist ik meteen: dat gaan we doen! Ik heb zelf ook altijd een dergelijk project willen opzetten, dus ik was meteen enthousiast.’ Freek had geen ervaring met de doelgroep. Wel heeft hij veel met kinderen. ‘Toen we nog in Amsterdam woonden en nog geen kinderen hadden, ging ik mee als oppas op wintersportreis voor kinderen uit 1-oudergezinnen. Dat vond ik geweldig om te doen. Vaak wordt er bij kinderen met een beperking gekeken naar wat ze niet kunnen. Ik vind juist dat je bij kinderen die ‘iets’ hebben, moet kijken naar wat ze wel kunnen. En als alle kinderen iets kunnen, dan is het wel met een surfplank lol hebben.’

‘Voor honderden mensen stond Eva te swingen met Ali B.’

Freek en Eva

Freek en Eva Dobber

Afgelopen jaar deed Freek voor het eerst als vrijwilliger mee met het Surf Project. Inmiddels is hij zelfs nauw betrokken bij de organisatie als teamlid. Het project heeft Freek geraakt. Enthousiast vertelt hij over Eva, een 17-jarig meisje met Down, dat hij begeleidde in het water. ‘Ik zie haar nog precies voor me toen ze voor het eerst op het strand verscheen. Verscholen achter papa, hand in hand met mama, liep ze naar de inschrijftafel om zich aan te melden. Een heel klein meisje kwam met een veel te groot wetsuit, dat binnenstebuiten en achterstevoren zat, de kleedkamer uitgelopen. Ik vond het moeilijk om direct contact met haar te maken, al merkte ik wel dat er een klik was. Verbale communicatie was lastig, dus daar ging het hem niet in zitten. Om aan het water te wennen, ging ik eerst met haar golfjes springen. Heel simpel. Ik merkte toen aan haar lichaamstaal dat ze dingen wel degelijk doorheeft. We keken elkaar aan en opeens was er een connectie, zo van: we gaan het samen doen. Vanaf dat moment begreep ik haar. Dus zo moet ik met jou omgaan, zo wil je aangesproken worden, dit verwacht jij van mij. Toen viel de barrière weg. Op gegeven moment kom je op het punt dat je kunt lezen en schrijven met elkaar. Dat is zo mooi. En ze is veranderd. Ze komt nu gewoon borst vooruit en met geheven hoofd het strand op. Als ik dan van haar ouders hoor dat ze thuis meer lacht, gezelliger is, dan weet ik gewoon dat dit project voor haar geslaagd is.’

Eva met Ali B

Eva met Ali B

Niet alleen kon Eva aan het einde van de lessen terugkijken op een geslaagd Surf Project; ze werd ook nog eens genomineerd als Uniek Sporttalent van 2017. Eva won en kreeg tijdens het gala van Fonds Gehandicaptensport in de Amsterdam ArenA haar award uitgereikt. In het bijzijn van een groot publiek, waaronder topsporters, ministers en bekende Nederlanders. Freek: ‘Trotser kon je mij niet krijgen. Dit kleine meisje dat in mei 2017 op het strand verscheen, bestond niet meer. Eva was gegroeid, in elk denkbaar opzicht. Met opgeheven hoofd betrad ze het podium. Voor honderden mensen stond ze te swingen met Ali B. en met stralende ogen liep ze het podium af. Ik heb nog nooit zo’n grote persoonlijke transformatie gezien. En dat in een half jaar tijd.’

‘Het Surf Project is een soort reality check’

De ouders van de deelnemers zijn nauw betrokken bij het Surf Project. Ze zien de vrijwilligers voor het eerst op het strand. Freek: ‘Ik vind het belangrijk om even contact te maken met elkaar. Hen gerust te stellen. Ouders geven toch hun verantwoordelijkheid af, ze laten hun kind met jou de zee ingaan. Omdat ik zelf vader ben, weet ik dat er niets spannender is dan kinderen die het water ingaan. De eerste les gaan de ouders mee, die staan dan aan de kant om te kijken of alles goed gaat. Al gauw zien ze dat het ok is en dan nemen ze meer afstand. Dan heeft het kind ook zoiets van: pap, mam, ik doe het even lekker zonder jullie. Als we het water uitkomen, zie ik vrolijke ouders. Hun kind lacht namelijk. Bij de tweede les laten ze hun kinderen met een gerust hart hier. Voor hen is het dan ook heel fijn om even wat zorg uit handen te kunnen geven.’

Freek in het water bij het Surf Project

Freek in het water bij het Surf Project

Ook dit jaar doet Freek mee als vrijwilliger. ‘Ik word zo blij van het Surf Project. Dat gevoel neem ik na een lesdag de hele week mee. ’s Avonds plof ik doodmoe maar met een grijns op de bank, neem ik een biertje en daarna duiken mijn zoons op me. Dan vertel ik aan hen hoe de dag is geweest, laat ik foto’s zien. Ze vinden het allemaal heel interessant en willen ook graag een keer mee. Het Surf Project is een soort reality check. Ik heb drie gezonde kinderen thuis, eigenlijk heb ik het makkelijk. Daar ben ik me nu veel bewuster van. En daar ben ik dankbaar voor.’