Nieuwe locatie TER HEIJDE

We zijn eruit! Het Surf Project gaat in 2018 uitbreiden naar locatie Ter Heijde. We kunnen niet wachten om te gaan samenwerken met Surfschool Dreams.

 

Het Dreams Gevoel omschrijven zij als ‘Durf te dromen en durf voor je dromen te gaan! Vallen en weer opstaan en vooral veel lol maken’. Dat past perfect bij de visie van het Surf Project.

 

Ter plekke hebben we een topteam gevonden onder de enthousiaste begeleiding van Marieke van Bragt:

 

‘Ter Heijde is de perfecte locatie voor het Surf Project. Weg van de drukte, goede faciliteiten op het strand en een surfschool die meteen als thuis voelt. bij Dreams voel je je ‘part of the family’ en het enthousiasme van de eigenaren Paul en Suzanne is aanstekelijk: Let’s go surfing!’

Data Surf Project Ter Heijde 16, 23 en 30 juni. Wil je je opgeven als vrijwilliger of deelnemer? Dat kan natuurlijk. Ga naar:http://www.surfproject.nl/aanmelden/

Team Ter Heijde: vlnr Eva de Koning, Joost Bakker en Marieke van Bragt

 

Interview met surfer Auke en zijn ouders Janneke en Anne

‘Vanaf het moment dat ik het water in ga voel ik me ontspannen’

Door: Eva Meylink

Fotografie: Rick Heijne

Fotografie: Rick Heijne

‘Waarom heb ik eigenlijk “ja” gezegd?’, vroeg Auke twee dagen voor het interview aan moeder Janneke. De vragen waren een week van tevoren gemaild. ‘Auke is wat dat betreft net een BN’er’, had Janneke met een knipoog geantwoord. ‘Hoe preciezer de informatie, hoe beter.’ Afgelopen jaar deed Auke (13 jaar) voor de derde keer mee aan het Surf Project. Ontzettend spannend vindt hij het, zo’n interview waarin hij vertelt over zijn ervaringen tijdens het project. Daarom helpen zijn ouders met het beantwoorden van de vragen. Toch vindt Auke het belangrijk om zijn verhaal te doen, want wellicht dat andere kinderen met autisme er wat van kunnen leren.

 

Het is een kleurrijk huishouden, dat van de familie Veeman. Een schommel hangt in het midden van de huiskamer, twee vrolijk kwetterende parkieten vliegen in het rond. Auke zit naast zijn moeder op de bank, het papier met de vragen erop ligt voor hem op tafel. Broer Ynte is even gedag komen zeggen en is daarna snel weer vertrokken naar boven. Vader Anne vertelt iets over de zelfgemaakte 3D-printer in de hoek van de kamer. Hij wijst naar een afdruk in de vensterbank, die met het apparaat is geprint. ‘Dat is Auke tijdens zijn eerste surfles.’ De originele foto wordt erbij gepakt. Auke staat op zijn surfplank, pakt een golf. Janneke: ‘Deze foto zegt alles. Dit is Auke helemaal vrij. Ontspanning. Een heel nieuw hoofd. Moet je je voorstellen dat je je eigen kind, op dat moment 10 jaar, nog nooit zo gezien had. Dat is een cadeautje.’

Fotografie: Rick Heijne

Fotografie: Rick Heijne

Het Surf Project is warm, persoonlijk en dat is fantastisch om te zien

Drie jaar geleden kwam Auke via zorgbegeleidster Marry Ronde bij het Surf Project terecht. Janneke: ‘Marry Ronde is een vriendin en was als expert bij het project betrokken. Zij vroeg aan ons of surfen niet iets voor Auke kon zijn. Wij dachten meteen: nou en of.’ Tegen Auke: ‘Jou moesten we nog heel erg overtuigen. Dat duurde even. We hadden wel alvast naar de filmpjes op de website gekeken. Maar dat waren meer de filmpjes van The Wave Project in Engeland. Daarmee hebben we je kunnen overhalen. Dat ging van jouw kant uit wel met licht protest, maar toch ook met nieuwsgierigheid.’

 

De intake die vervolgens plaatsvindt met oprichtster Suzanne voelt goed. Janneke: ‘Je merkt dat Suzanne er met haar hele hart in zit. Aan alles is gedacht. Vrijwilligers zijn getraind, deelnemers krijgen een eigen begeleider, er hangen foto’s van ze klaar bij het surfpak. Het is allemaal heel warm, heel persoonlijk en dat is fantastisch om te zien. Bij Aukes autisme zit het hem niet direct in de behoefte aan vaste structuren; voor hem is veiligheid belangrijk. Dat hij voelt dat een begeleider hem snapt, niet ongeduldig is en niet dingen van hem vraagt die hij niet kan. Als een begeleider dat goed weet en daarmee rekening houdt – en dat hebben we alle drie de jaren met alle drie de begeleiders gehad – dan is het safe en kan een kind uit zijn schulp kruipen.’

 

Auke vertelt dat hij de eerste surfles, drie jaar geleden, best spannend vond. ‘Ik had nooit eerder gesurft, dus ik wist van tevoren niet hoe het zou gaan. Maar ik vond het meteen leuk.’ Janneke vult aan: ‘Hij ging zelfs drie keer staan, dat was heel bijzonder.’ Auke, voorzichtig: ‘Ja, dat was wel een beetje bijzonder.’ Iedereen lacht. Op de vraag wat het surfen die eerste keer zo leuk maakte, antwoordt Auke: ‘De tijd dat je in het water bent, dat je iets nieuws probeert. En het contact met je begeleider.’ Janneke: ‘Wat bijzonder is: praten met vreemden is voor hem echt wel een ding. Daarom is dit interview ook spannend. Maar omdat het tijdens de les zo gericht over surfen gaat en omdat het een veilige omgeving is, hoor ik achteraf van de begeleider terug dat er in het water allemaal kleine gesprekjes zijn geweest. Over school bijvoorbeeld. Dan denk ik: wauw, je vertelt wat over jezelf.’

Ik zie ons nog op de A1 rijden, over het stuur liggend van de lol

Auke-van Moeder 26-5-2015Volgens Anne maakt het surfen Auke ontspannen. Auke herkent dat: ‘Eigenlijk heb ik dat gevoel vanaf het moment dat ik het water inga.’ Janneke: ‘Ik weet nog goed dat we na een van de eerste surflessen naar huis reden. We luisterden naar de radio en er kwam iets voorbij, ik weet niet eens meer wat precies. Maar er gebeurde iets bijzonders: we kregen de slappe lach. Dat hadden we nog nooit meegemaakt met Auke, zo’n soort ongeremdheid. Nou, wij bescheurden ons echt. Ik zie ons nog op de A1 over het stuur liggen van de lol. Toen dacht ik: ja, dit komt door het surfen. Er was iets geopend.’

 

Ziet Auke dat bij zichzelf terug? Auke: ‘Ik denk het wel. Wanneer ik iets moeilijk vind, dan merk ik nu dat ik iets meer zelfvertrouwen heb.’ Janneke: ‘Op welke momenten merk je dat?’ Auke: ‘Bij dingen met mensen. Voor het surfen zou ik bepaalde gesprekken vermijden, maar nu durf ik die wel eerder aan te gaan.’ Janneke: ‘Ik denk dat je dat nu al doet. Met dit interview bijvoorbeeld.’ Anne: ‘Auke groeit door het surfen, is opener, kwetsbaarder. Maar dan op een stevige manier, niet meer teruggetrokken. Dat is niet alleen in Aukes, maar ook in ons leven een hele ontwikkeling.’

Toen Aukes begeleider vond dat hij niet trots genoeg was op zichzelf, heeft die net zolang herhaald wat er goed ging, totdat Auke het zelf ook ging inzien

Afgelopen jaar was een persoonlijk doel voor Auke om vaker trots op zichzelf te zijn. Janneke: ‘Mensen denken weleens dat je bij autisme heel ongevoelig bent: nou, dat is totaal niet het geval. Kinderen met autisme zijn hypergevoelig. Ze zitten alleen achter een muurtje om zichzelf te beschermen tegen al dat gevoel. En bepaalde gevoelens, daar kunnen ze ook niet goed bij. Trots zijn op jezelf bijvoorbeeld. Dat is best een ingewikkeld iets. Je kunt wel vaststellen dat iets goed is gegaan, maar dat is nog wat anders dan het echt voelen. Na het tweede jaar vroeg Suzanne om feedback en toen heeft Auke eerlijk geantwoord: ik vind dat de lessen niet meegaan in mijn ontwikkeling. Ik wil door, maar de les is elke keer hetzelfde. Ik wil nu wel eens wat nieuws. Dat heeft Suzanne toen heel goed opgepakt. Dus dit jaar zat hij in een groepje waarin ze nieuwe dingen leerden en dan kom je met nieuwe ervaringen het water uit.’ Tegen Auke: ‘Ik zag je dan echt trots zijn. Het was niet alleen: ik kan een bochtje. Punt. Nee, het was ook: yes, het is me gelukt! En toen je begeleider Roel een keer vond dat je niet trots genoeg was, heeft hij net zolang herhaald wat er goed was gegaan, totdat je het zelf ook inzag.’

Fotografie: Joost Delwel

Fotografie: Joost Delwel

Op welke manier heeft het Surf Project invloed gehad op Auke als persoon? Auke denkt diep na. Janneke helpt: ‘Het eerste jaar had je er een beetje moeite mee dat er ook kinderen met Down meededen. Die zijn soms onvoorspelbaar en druk. Dat is niet altijd fijn voor jou.’ Anne: ‘Kinderen met Down zijn vaak extravert, jij bent heel verlegen.’ Janneke: ‘Maar aan het eind van het tweede jaar zei je opeens: “Ik heb de kinderen met Down geobserveerd en eigenlijk zijn ze de gezelligste mensen van de groep. Ik vind ze zo lief.” Toen ging het ineens van ergens moeite mee hebben naar inzien van: wat een bijzondere kinderen zijn dat. Ik weet nog dat er in die tijd een documentaire over Down op tv was. Dat er straks misschien geen kinderen meer met Down worden geboren. Jij hebt toen heel geboeid zitten kijken en je zei uiteindelijk: “Dat is zonde, want het zijn zulke mooie mensen. Ik zou het heel jammer vinden als er geen kinderen met Down meer meedoen met het Surf Project.” Door dat inzicht groeide je als mens.’ Auke: ‘Het zijn speciale kinderen, maar ook kinderen als iedereen.’

Elke keer als een kind iets doet, wordt dat moment gevierd

Auke heeft talent voor het surfen. Denkt hij tijdens het surfen na over wat hij doet? Auke: ‘Iedere keer als we iets nieuws leren, dan probeer ik nog wel even te denken hoe ik dat moet doen. Maar uiteindelijk gaat dat steeds meer op gevoel.’ Janneke: ‘En er zit een bonus aan het surfen. Want als je staat, maakt iedereen er een feestje van. Je begeleider die met je de zee ingaat, degene die je opvangt aan de kant, de ouders die kijken. Iedereen klapt en juicht. Elke keer als een kind iets doet, wordt dat moment gevierd. Ik denk dat heel veel kinderen daarvan groeien.’ Auke: ik moest daar in het begin nog een beetje aan wennen. Al die aandacht. Maar het geeft me ook wel zelfvertrouwen om door te gaan.’

Fotografie: Joost Delwel

Fotografie: Joost Delwel

Wat doet Auke gedurende de wintertijd? Mist hij het surfen dan? Auke: ‘Ik ben daar niet zo mee bezig. Wel dat ik zin heb in het volgende seizoen. En dat ik dan ga proberen dingen aan mezelf te verbeteren. Sociaal gezien bijvoorbeeld.’ Anne: ‘Het Surf Project is een aparte wereld voor Auke. Er is daarnaast geen behoefte voor hem om zelf te gaan surfen. Of om weer naar het strand te gaan. Hij weet: het zijn zes lessen en daar geniet ik volop van. Daarna is het ook weer even afgelopen voor dit seizoen.’ Janneke: ‘Je kunt het als treurig zien dat we elk jaar met tranen in de ogen weggaan, na de laatste surfles. Maar ik ervaar dat eerder als bewijs dat er weer heel veel is gebeurd in die zes lessen. En we hebben ons alweer opgegeven voor volgend jaar.’

 

Het interview zit erop. Een high five van zijn ouders. Weer een overwinning voor Auke.

Uniek Sporttalent 2017

Eva Dobber, één van onze stoere surfers, is de winnares van de Uniek Sporttalent 2017 verkiezing.

Verkiezing Fonds Gehandicaptensport

shield-default-EVA!-WINAARDeze verkiezing wordt jaarlijks gehouden door het Fonds Gehandicaptensport. Dit jaar waren er maar liefst 113 genomineerden in drie verschillende categorieën. Na glansrijk door de verschillende stemrondes te zijn gekomen koos de jury (waaronder Esther Vergeer, Bibian Mentel en Guus Hiddink) Eva als winnares van de categorie ‘Verstandelijke en meervoudige beperking’.

FGS_0083_2017-11-28

Interview met Peter Heerschop

 

Esther Vergeer kwam Eva verrassen op haar school in Heemskerk om te vertellen dat ze had gewonnen. Het filmpje kun je hier bekijken.

Kusje van Ali B. op Nationaal gala

Op dinsdag 28 november werd Eva tijdens het Nationaal Gala van de Gehandicaptensport gehuldigd in de Johan Cruijff Arena. Dit werd gepresenteerd door Peter Heerschop en Viggo Waas. Rapper Ali B. kwam optreden en haalde Eva op het podium. Hij zette haar letterlijk in de schijnwerpers. Het filmpje met Ali B. kun je hier bekijken.

“Ik ook een groot mens”

FGS_0169_2017-11-28

Eva met Ali B.

Veel krantberichten, video opnames van een extra ingelaste surfles (mazzelaar) en een kusje van Ali B. rijker maakt dat Eva positief is gegroeid.

Moeder Anne Loeber “Eva werd de dag na het gala  wakker met de mededeling: ‘Ik ook een groot mens’. Het was meer een constatering dan een vraag. Ze had donders goed in de gaten dat het geen kinderfeestje was, maar vooral dat ze voor ‘vol’ werd aangezien. Dat onbekende grote mensen met haar spraken, en geïnteresseerd waren in haar en haar sport. Heerlijk om haar zo te zien groeien.”

Eva is een voorbeeld voor ons. Door haar hebben vele duizenden Nederlanders nu gezien dat sporters met een handicap gewoon mee kunnen doen. En honderden sporters met een handicap hebben door de ogen van Eva mee kunnen kijken en gezien hoeveel er mogelijk is, óók voor hunzelf.

Alle berichten over Eva en de verkiezing zijn terug te vinden op ons blog.

Felicitatie van de Burgemeester

Eva Dobber is de winnares van de Uniek Sporttalent 2017 verkiezing. De burgemeester kwam haar hiervoor persoonlijk thuis feliciteren.

De moeder van Eva stond nietsvermoedend in de keuken toen de deurbel ging. Daar stond ineens de burgemeester voor de deur. ‘We krijgen niet elke dag zulk hoog bezoek, dus ik schrok wel even’ aldus Anne Loeber. Het Nieuwsblad IJmuiden schreef er een mooi artikel over.

Nieuwsblad IJmuiden

Eva verkozen tot Uniek Sporttalent 2017

Evaaaaaaaaaaa! She did it.

Eva Dobber is Uniek Sporttalent van 2017 en werd vanmorgen verrast in de klas (zie filmpje en onderstaand krantenartikel) door jurylid Esther Vergeer. Een officiële cameraploeg op school. Hoe spannend! We zijn uber mega maximaal bere trots. En natuurlijk GROTE DANK aan iedereen voor het stemmen op Eva.

Eva krijgt een persoonlijk sportpakket ter waarde van 750 euro. En ze krijgt persoonlijke sportcoaching. Het Surf Project ontvangt een subsidiebedrag van 5000 euro. Hiermee gaan we in 2018 nog veel meer kinderen blij maken met surflessen.

 

Krant Eva WINNAAR

 

 

 

 

Eva door naar de Finale

Eva Dobber (17) is één van onze stoere surfsters. Ze heeft de finale bereikt van de verkiezing ‘Uniek Sporttalent van het jaar’. De verkiezing gaat uit van het platform Uniek Sporten van Fonds Gehandicaptensport. Aan de jury (onder andere Guus Hiddink, Bibian Mentel en Esther Vergeer) nu de zware taak om te kiezen tussen de fantastische sporttalenten.

Het Haarlems Dagblad schreef vandaag een stuk over Eva en de verkiezing.

IMG_8630

Eva in de race voor Uniek Sporttalent

Eva Dobber (17) heeft het syndroom van Down. Eva is één van onze stoere surfsters. Ze is door de organisatie Uniek Sporten genomineerd tot Uniek Sporttalent van het jaar. Ze heeft de halve finale bereikt. En nu stemmen nodig om in de finale te komen.

21052017 JSD (17)Voor Eva is het fysiek moeilijker om balans, coördinatie en kracht te krijgen. Maar dat weerhoudt haar er niet van om volop te sporten en van het sporten te genieten. Door te sporten gaat haar fysieke gesteldheid juist heel erg vooruit. Juist surfen is een sport die helemaal niet voor de hand ligt voor Eva, vanwege haar beperkingen. Maar na drie lessen kon ze haar balans al even houden op de surfplank.

Eva heeft flink haar grenzen moeten verleggen en is daardoor enorm gegroeid. Ze heeft weinig grip op haar lichaam en vindt het contact met andere mensen vaak moeilijk. Maar zolang ze zich veilig voelt, durft ze een hele hoop. Door het zand rennen naar de zee, klimmen op de plank, vallen in de zee en weer opstaan: het geeft haar een enorme adrenalinekick. Het enthousiasme van de vrijwilligers die haar begeleiden doet wonderen. Surfen geeft haar zelfvertrouwen en ze is trots op zichzelf dat ze mee kan doen aan deze stoere sport.

Na de les heeft Eva het de hele week over het surfen en heeft er alles voor over om weer op een surfplank te staan. Zelfs de fietstocht naar Zandvoort van drie kwartier is voor haar geen probleem. Eva rijdt ook paard, danst en zwemt. Paardrijden doet ze op dinsdagmiddag en op woensdagmiddag danst ze, om vervolgens nog een zeemeerminnen-duik te maken in het zwembad. Eva’s enthousiasme voor sport is onuitputtelijk. Het draagt nou eenmaal bij aan haar enorme levenslust.

Eva is een uniek talent boordevol energie!

Wil jij je stem uit brengen op Eva in de halve finale? Dat kan tot en met 12 november via:

https://www.unieksporten.nl/sporttalent/deelnemers/132/eva-dobber/halve-finale

Lees hier het persbericht van Fonds Gehandicaptensport.

IMG_2972

Interview met oprichtster Suzanne van den Broek

‘Het Surf Project is één geworden met mijn leven’

Door Eva Meylink

Fotografie Rick Heijne

Fotografie Rick Heijne

Na haar studie psychologie wilde Suzanne van den Broek-Dietz (38) eigenlijk aan de slag als GZ-psycholoog. Ze werd projectmanager in Amsterdam. Dit deed ze met plezier tien jaar lang, tot ze zich de vraag stelde: wat wil ik nu echt? Het daaropvolgende vrijwilligerswerk op een zorgboerderij gaf richting. Daar kon ze met kinderen werken, met hun ontwikkeling bezig zijn, iets wat ze altijd al wilde. Maar ook dat was het nog niet. Totdat Suzanne aan de jongeren op de boerderij enthousiast vertelde over haar laatste surfvakantie. Een van hen vroeg haar: ‘Kun je ons niet leren surfen?’ Achteraf gezien bestempelt Suzanne deze vraag als een belangrijke levensvraag. Het antwoord erop is sinds vier jaar een feit. Met het door haar opgerichte Surf Project verzorgt Suzanne surflessen voor kinderen met Down, autisme en ADHD. Inmiddels is het project uitgerold naar drie locaties langs de Nederlandse kust: Zandvoort, Ouddorp en Camperduin. Een vierde locatie is op komst. Suzanne woont in Haarlem en is getrouwd met Jurjen. Samen hebben zij twee zoons: Luuk (4) en Tom (2).

‘Ik was een beetje recalcitrant, dacht: ik ga het anders doen’

‘Voor het verhaal is het natuurlijk prachtig als ik zeg dat die jongen van de zorgboerderij die mij vroeg of ik hem niet kon leren surfen inmiddels volleerd surfer is. Maar toen ik het hem aanbood zei hij direct: nee, geen interesse in.’ Suzanne lacht. ‘Hallo, er is speciaal voor jou iets opgezet. Even zonder gekheid: ik durf te stellen dat die vraag zin heeft gegeven aan mijn leven.’

Suzanne, jongste van drie zussen, groeide op in een gezin waar zorg centraal staat. ‘Mijn vader is gepensioneerd huisarts en mijn moeder werkte bij hem in de praktijk. Mijn beide zussen zijn ook arts. Het lag in de lijn der verwachting dat ik ook die kant zou opgaan. Mijn vader zei een keer voorzichtig: geneeskunde zou wel bij jou passen, met jouw aandacht en interesse voor mensen. Overigens ken ik niemand anders dan mijn vader die zo veel mensenkennis heeft.’ Het werd geen geneeskunde, maar psychologie, aan de Universiteit van Amsterdam. ‘Ik was op die leeftijd een beetje recalcitrant. Dus toen mijn vader zei dat geneeskunde wat voor mij was, dacht ik: dat vind jij misschien, maar vind ik dat ook? Ik ging al naar dezelfde school als mijn zussen, naar dezelfde hockeyclub. Ik vond het daar erg leuk hoor en mijn ouders lieten mij zelf kiezen, maar ik dacht in die periode toch: ik ben wel de derde in het gezin, maar ik wil eens wat anders doen. Ik heb me nooit achtergesteld gevoeld, er was altijd veel liefde en ruimte in ons gezin. Ik wilde mezelf bewijzen wellicht? Daar heb ik achteraf weleens spijt van gehad. Daarom ben ik denk ik tijdens mijn studie nog een deel neurologie bij het AMC gaan doen, een vak dat over de hersenen gaat en bij de faculteit geneeskunde hoort. Misschien dat ik daarmee iets wilde compenseren.’

‘Dat ik na tien jaar werken mijn baan opzegde was de beste keuze die ik kon maken’

Tijdens haar studie specialiseerde Suzanne zich in de richting ontwikkelingspsychologie. Ze schreef haar scriptie over het Syndroom van Asperger. Na haar studie wilde Suzanne aan de slag als GZ-psycholoog. ‘Dat was ingewikkeld. Er waren al ontzettend veel psychologen en je moest werkervaring hebben. Het solliciteren liep daardoor op niets uit. Ik liep in die tijd rond met een groot vraagteken boven mijn hoofd. Wat nu?’ Haar bijbaan bij Effectory, specialist in medewerkersfeedback, bood uitkomst. ‘Ze zochten een projectmanager en omdat ik goed was in organiseren, solliciteerde ik naar de functie. Ik dacht ook: misschien is het wel goed zo. Daar ben ik uiteindelijk tien jaar gebleven.’

In die tijd leerde Suzanne haar huidige man en destijds collega Jurjen kennen. ‘Ik bleef altijd zitten met het gegeven dat het moeilijk was om aan de bak te komen in de psychologie. De interesse was er nog steeds en ik vond het zonde dat ik niks met mijn studie had gedaan. Toen heb ik, na tien toffe jaren Effectory, mijn baan opgezegd. Dat was spannend, maar het was op dat moment de beste keuze die ik kon maken. Jurjen en ik zijn toen drie maanden gaan reizen en surfen. Daar kon ik alles loslaten en had ik alle vrijheid om na te denken over wat ik wilde doen. Na die reis ben ik als vrijwilliger gaan werken op een zorgboerderij, waar kinderen met een beperking de boerderij en de dieren verzorgen. Naast het schoonmaken van de stallen, hield ik me bezig met de individuele begeleiding van de kinderen.’

Suzanne merkte dat ze op de zorgboerderij veel meer op haar plek zat. Maar het voelde nog niet compleet. Ik werkte dan wel met de doelgroep, kinderen met een beperking, maar als ik vertelde wat ik deed, was het alsof iemand anders aan het woord was. Ik merkte dat als ik over iets sprak wat me echt aan het hart ging, surfen bijvoorbeeld, ik echt enthousiast werd.’

Het was uiteindelijk de vraag van een jongen op de zorgboerderij die Suzanne op het idee van het Surf Project bracht. ‘Een hele simpele vraag: kun je ons niet leren surfen? Ik dacht meteen: dat zou echt tof zijn. Maar niet: daar ga ik mijn leven van maken. Dat kwam pas toen ik tegen Jurjen zei dat ik iets met surfen en met deze doelgroep wilde doen. Jurjen zei: dat bestaat al in Engeland. Ga maar eens kijken op de website van The Wave Project. Toen dacht ik: wacht, ik kan er echt wat mee. Dit past bij mij. Als het in Engeland kan, dan kan het hier ook. Ik ben toen gaan skypen met Joe Taylor, de oprichter van The Wave Project. Dat was het laatste zetje dat ik nodig had.’

‘Ik wilde niet enkel een funproject opzetten; het doel is om te werken aan het zelfvertrouwen van de kinderen’

Via haar man Jurjen, initiatiefnemer van het surfplatform Boardshortz.nl, kwam Suzanne in contact met Lars Boeck van Surfschool Zandvoort. ‘Lars was meteen enthousiast en stelde de surfschool beschikbaar. Dat was ook de intentie van het project: ik zou alles organiseren en zou daarbij naar goede surfscholen zoeken voor de locatie, het materiaal en de instructeurs. Joe Taylor wees me erop: als je dit surfproject opzet, doe het dan professioneel. Zorg dat je een duidelijk programma hebt, dat je iedereen op een lijn hebt zitten. Die professionaliteit zit in mijn aard en dus ook in het project.’

In haar eentje, zonder flyer of ander promotiemateriaal, ging Suzanne vervolgens deelnemers werven. ‘Ik bezocht speciale scholen en sportorganisaties in Noord-Holland. Ik wilde klein beginnen. Eerst een pilot draaien met acht kinderen. Drie lessen die worden afgesloten met een diploma-uitreiking. Ik wilde niet enkel een funproject opzetten, het doel is om aan het zelfvertrouwen van de kinderen te werken. Dat ze er iets aan hebben in hun ontwikkeling. Dan is het goed dat de lessen kort achter elkaar plaatsvinden, dat ze een band opbouwen met de vrijwilliger die hen in het water begeleidt. Zo’n diploma-uitreiking is het moment voor kinderen om even in de spotlight te staan. Ik heb me heel erg gerealiseerd dat het voor kinderen met autisme spannend zou kunnen zijn, zo’n uitreiking, maar ik wilde het toch doen. Als ook zij over dat soort drempels heenstappen, dan is dat een overwinning. Ik houd natuurlijk rekening met de symptomen van de beperking, maar ik wil wel blijven kijken waar de rek zit.’

‘Als het Surf Project je aanraakt, laat het je nooit meer los’

De kinderen die aan het Surf Project meedoen hebben Down, autisme of ADHD. Een gemengde doelgroep. ‘Mijn idee was: plak er geen label op, plaats kinderen niet gelijk in een bepaalde groep als
ze het strand opkomen. Ik dacht: we creëren een teamgevoel, zonder dat ze in het water hoeven samen te werken, zoals bij G-hockey of G-voetbal. De deelnemers werken tijdens het surfen aan hun individuele ontwikkeling, maar kunnen elkaar wel aanmoedigen. Ze voelen zich dan onderdeel van een team. Ik wil de deelnemers ook meegeven dat iedereen wel wát heeft. Dat je van elkaar kunt leren. Een van de mooiste complimenten van een van de ouders was dat in het water de beperking wegvalt. Hier waren stoere kinderen een toffe sport aan het beoefenen, plezier aan het hebben. Dat vind ik zo mooi om te zien, dat kinderen enorm trots zijn op zichzelf. Dat effect zie je in hun ogen, als ze hun diploma krijgen. Ze nemen alles wat ze leren tijdens het surfen mee in hun hele zijn. Als je twee uur in zee ligt en applaus krijgt, dan doet dat wat met je zelfvertrouwen.’

De reclame voor het Surf Project gaat volgens Suzanne bijna vanzelf. ‘Elk jaar is er een overschot aan vrijwilligers. Dat vind ik ontzettend bijzonder. Een van de ouders zei: het is een project, dat als het je aanraakt, je nooit meer loslaat. Dat snap ik wel. Die positieve sfeer, het enthousiasme van de vrijwilligers. Ik besef heel goed dat het Surf Project draait dankzij hen. Het helpt ook dat we inmiddels een grote sponsor hebben als Protest en ambassadeurs als Erik Scherder, Nienke Duinmeijer en Kaspar Hamminga, die een groot bereik hebben.

‘Het Surf Project hoeft geen enorme organisatie te worden; wel wil ik zorgdragen voor continuïteit’

Nu de surflessen van het vierde project zijn afgesloten, worden voor Suzanne de wintermaanden iets rustiger. ‘Jurjen zegt altijd: van maart tot en met oktober is het 24/7 Surf Project. Dat klopt, ik ben er heel veel mee bezig. Het project is één geworden met mijn leven. Ook de kinderen weten: het Surf Project hoort bij ons gezin. Maar het voelt niet als werken. Dat gevoel heb ik nog nooit zo ervaren in mijn eerdere werk. Ik was zoekende naar wat ik wilde doen, had toch behoefte aan een bepaalde erkenning. Ik deed niks met mijn studie psychologie, werkte als vrijwilliger op een zorgboerderij. Deze fases waren achteraf gezien nodig om te komen bij wat ik echt belangrijk en leuk vind om te doen. Ik geef niks om een dikke bankrekening. Hoe meer geld je verdient, hoe meer je wilt. Voor mij is het waardevoller dat ik zie dat mensen wat hebben aan het Surf Project. En natuurlijk vind ik het fijn om te merken dat mijn ouders en zussen mijn grootste ambassadeurs zijn.’

Hoe ziet Suzanne de toekomst voor het Surf Project? ‘Allereerst hoop ik dat we wat betreft locaties blijven groeien, zodat veel meer kinderen kunnen profiteren van het surfen. Daarnaast zou ik het heel leuk en belangrijk vinden als we straks kunnen aantonen dat surfen wetenschappelijk gezien effect heeft op de doelgroep. Dat heeft toch te maken met mijn psychologieachtergrond. Ook naar fondsen toe is dat heel bruikbaar. Ik vind niet dat het Surf Project een enorme organisatie moet worden, maar ik wil vooral zorgdragen voor continuïteit. Het vaste team van vrijwilligers besteedt heel veel uren op vrijwillige basis aan het project. Misschien dat zij, als ze dat willen, op een gegeven moment een vergoeding kunnen krijgen. Meer financiële ruimte geeft ook rust. Dan kan ik tegen ouders zeggen dat we zeker weten de komende vijf jaar doorgaan, kan ik de vrijwilligers blij maken.’ Lachend: ‘Al zeggen velen van hen: “Count me in voor de komende tien jaar.” Wat ik mijzelf heb voorgenomen voor het aankomende project is dat ik weer meer in het water wil liggen om de kinderen te begeleiden. Dat heb ik het afgelopen seizoen maar één keer gedaan. Wauw, wat een geluksgevoel gaf dat.’

Suzanne is als initiatiefnemer van het Surf Project genomineerd voor de VIVA400-Award, in de categorie ‘Wereldverbeteraars’. Wil je op haar stemmen? Ga dan naar https://www.viva.nl/viva400/wereldverbeteraars/page/4/#suzanne-van-den-broek-dietz. Een stem op haar is een stem op het Surf Project!

Video Surf Project

Daar is ie dan!

Onze nieuwste promo video is af. Gemaakt door FJ Producties.

FJ heeft in deze film precies de sfeer weten te vangen van het Surf Project. De video opent belangrijke nieuwe deuren voor het Surf Project, omdat we hiermee kunnen laten zien én voelen wie we zijn en waar we voor staan.

WIJ ZIJN HIER BIJZONDER TROTS OP!

Met dank aan: Fabian, Sterre, Jurjen, Anne, Parcival, Freek, Eva en alle andere vrijwilligers en kinderen die hebben meegewerkt aan de totstandkoming van de video.